اصحاب احمد (جلد 4) — Page 125
۱۲۵ عاشقے در یار خود را طالب خود پار اندر خواب دید بود از آن وقت هر دم طالب دیدار دوست از طبیاں فارغ آمد و ز شفاہا بے نیاز هیچ بیماری نبود او بود خود بیمارِ دوست درد درمان زخم مرہم موت برگردد حیات زنده جاوید ماند عاشق غم خوار دوست مے بُود عین صواب ومے شود عین مراد ہر چہ مے آید پسند مرضی مختار دوست تا اجل آمد محبت پیچ نقصان ندید قربت محبوب تربت برگزید مرگ عالم را که مرگ عالمی نامیده ام بے نوائے کوئے احمد راجے نامیده ام یک جہاں دیوانہ آمد یک جہاں مست و خراب رشحه از جام ساقی رایسے نامیده ام برره دیں گر نباشد زندگی باشد کباب رہ دیں زندگی را قلزم نامیده ام آدمی حق بین که باشد آدم وقت خود است مردِ حق میں را همانا آدمی نامیده ام او هشتاد و ازاں احمدیت شصت سال شصت سال زندگی را یک دمے نامیده ام حادثه دشوار لیکن صبر زاں دشوار تر فراواں بود من او راسے نامیده ام بحر بے پایاں بُود زاں اشک بے پایاں تراست قطره را دریا و دریا رائے نامیده ام در