تحفة الندوہ — Page 339
روحانی خزائن جلد ۱۹ ۳۳۷ مواهب الرحمن وأشجارهم اجتنت، وأنوارهم طمست ۔ كادوا كيدا، وكاد الله كيدا، و درخت ہائے شان از بیخ کنده و نو ر ہائے شان محوشان شد مکر می کردند و خدا هم مکر می کرد فجعل كل من نهض للصيد صيدا ۔ ألم تر إلى الذين أنكروا آياتي پس ہر کہ برائے شکار کردن برخاست او را شکار کرد آیا نگه نمی کنی سوئے آن مردم کہ انکار کردند از نشانہائے من وفتنوا المؤمنين وصالوا على عرضى وحياتى ۔۔ كيف أذاقهم الله و ایذا دند ر مومنان را و حمله کردند بر آبروئے من وحیات من - چگونه رسانید خدا تعالیٰ ایشانرا عذاب الحريق، وجعل بيننا وبينهم فرقانا وغادرهم كالغريق؟ عذاب سوزنده و پیدا کرد در ماوایشان فرقے ظاہر و بگذاشت ایشان را همچو غرق شده وكذالك جعل لكل عدو نصيبا من الذلة، ذالك بما عصوا أمر ہمچنان برائے ہر دشمن بهره از رسوائی مقرر کرد این از بهر این که ایشان نافرمانی ربهم وقاموا للمقابلة وعُرض عليهم الآيات كالقسطاس المستقيم، رب خود کردند و پیش کرده شدند بر ایشان نشان ہا ہمچو تر از وئے راست والمعيار القويم، فأعرضوا عنها كالضنين اللئيم، فسوف يعلمون و معیار درست ۔ پس کناره کردند ازاں نشان ہا ہمچو بخیل ولئیم پس عنقریب خواهند دانست إذا رجعوا إلى الله العليم ۔ وليس بحاجة أن نكتب ههنا تلك الآيات چوں واپس کرده شدند بسوئے خداوند دانا و هیچ حاجت نیست که ماهمه آن نشان در بینجا بنویسیم فنكتفي بآيات ظهرت في هذه السنوات ۔ فمنها أن الله كان وعدني پس کفایت می کنیم بان نشان ها که در این سه سال ظاهر شدند - وازاں جمله نشان با این است که خدا مرا وعدًا أشعته في كتابي "البراهين"، وقد مضت عليه مدة أزيد من وعده کرده بود که شائع کردم او را در کتاب خود براہین احمد یہ ومد تے زیادہ از بست سال برآں عشرين، وكان خلاصة ما وعد أنه لا يذرني فردا كما كنت في گذشته است و خلاصه وعده او این بود که او مرا تنها نخواهد گذاشت چنانکه من در آن سہو کتابت معلوم ہوتا ہے” دادند “ ہونا چاہیے۔(ناشر)