تریاق القلوب — Page 134
روحانی خزائن جلد ۱۵ ۱۳۴ تریاق القلوب بدیں خطاب مرا ہرگز التفات نبود چه جرم من چو چنین حکم از از خدا باشد نتاج و تخت زمیں آرزو نمیدارم نه شوق افسر شاہی بدل مرا باشد مرا بس است که ملک سما بدست آید کہ ملک و ملک زمین را بقا کجا باشد حو التم بفلک کرده اند روز نخست کنوں نظر بمتاع زمین چرا باشد مراکہ جنت علیاست مسکن و ماوا چرا بمزبله این نشیب جا باشد اگر جہاں ہمہ تحقیر من کند چه غمے منم مسیح زمان و منم کلیم خدا که با من ست قدیرے کہ ذوالعلی باشد منم محمد و احمد که مجتبی باشد نه بلعم است که بدتر ز بلعم آل ناداں که جنگ او تکلیم حق از هوا باشد ازاں قفس پریدم بروں کہ دنیا نام کنوں بکنگره عرش جائے ما باشد مرا بگلشن رضوان حق شدست گذر مقام من چمن قدس و اصطفا باشد کمال پاکی و صدق و صفا که گم شده بود دوباره از سخن و وعظ من بپا باشد مرنج از سخنم ایکه سخت بے خبری کسیکه گم شده از خود بنور حق پیوست نیا مدم ز پئے جنگ و کارزار و جہاد بخاک ذلت و لعن کسا رضا دادیم که اینکه گفته ام از وحی کبریا باشد هر آنچه از دهنش بشنوی بجا باشد غرض از آمدنم درس اتقا باشد بدیں غرض که بر نیستی بقا باشد درون من همه پر از محبت نوریست که در زمان ضلالت از و ضیا باشد بجز اسیری عشق رخش رہائی نیست عنایت و کرمش پرورد مرا هر دم بکارخانه قدرت ہزار ہا نقش اند بیامدم که ره صدق را درخشانم بیامدم که در علم و رشد بکشایم بدرد او همه امراض را دوا باشد به بینی اش اگرت چشم خویش را باشد مگر تجلی رحمان از نقش ما باشد بدلستان برم آنرا که پارسا باشد بخاک نیز نمایم که در سما باشد