سناتن دھرم — Page 337
روحانی خزائن جلد ۱۹ ۳۳۵ مواهب الرحمن وقد سبق مـنـي عهدي في ترك المباحث كما مضى، وكان هذا أمرا من ۱۱۵ و عهد من پیش زیں شده بود که مباحثات نخواهم کرد و این امر از ان خدا ربي الذي يعلم الغيوب، وينقد القلوب ۔ فتـحــامـيـنــا كـيـده، وجعلنا بود که غیب ها می داند و تنقید دلها میکند پس دور شدیم از مکر او و نفس او را نفسه صيده ۔ وحينئذ حقت بي فرحتان، وحصل لي فتحان، ولم أدر شکار کردیم و آنگاه گرفت مرا دو خوشی و حاصل شدند برائے من دو فتح و نیافتم بأيهما أنا أوفى مرحًا وأصفى فرحًا، فشكرتُ كالحيران ۔ ولا حاجة إلى که کدام خوشی مرا زیاده و کامل است پس شکر کردم همچو حیران و پیچ حاجت نیست که إعادة ذكر هذه الفرحة والفتح والنصرة، فإنك سمعت كيف انكفأ العدو اعاده ذکر ایں فرحت و فتح کنیم چرا که تو شنیدی که چگونه دشمن بنومیدی بالخيبة والذلة ووصمة اللعنة، وأرصدته بإحلافي إياه للعنة والبركة، و ذلت و داغ لعنت بازگشت کرد و آماده کردیم او را بقسم دادن خود برائے لعنت و برکت۔ فحمل اللعنة وذهب بها من هذه الناحية ۔ وأما الفتح الذي پس لعنت را برداشت وازیں ناحیه بلعنت رفت مگر آں فتح که تا اکنون أخفي إلى هذا الوقت من أعين الناس، فهي آيات وضعت على بر از مردم پوشیده داشته شد پس آن نشان ها هستند که رأس العــدا كالفأس ۔ وكنا ناضلنا بالإعجاز كما يتناضل يوم البراز، سر دشمنان همچو تیر اوفتاد و بودیم که جنگ کردیم از روئے معجزه همچنان که در میدان جنگ می کنند۔ فنصرنا الله في كل موطن، وأخرجنا الذهب من كل معدن ۔ وكنتُ پس در هر میدان خدا ما را فتح داد و از هر معدن زر بیرون آوردیم و بودم که قلت للناس إن الله سيظهر لى آية إلى ثلاث سنين، لا تمسها يد وعده کردم مردم را که خدا تعالی تا سه سال نشانی برائے من ظاہر خواہد کرد۔ چنان نشانی