ریویو بر مباحثہ بٹالوی و چکڑالوی — Page 295
روحانی خزائن جلد ۱۹ ۲۹۳ مواهب الرحمن يمر من أرض بأرض غير مقيم، ولا يفتش بالعزم الصميم، بل لبث فيهم إلى محض یک ساعت نبود بلکه تا چهل سال بر زمین أربعين سنة، وقتلهم وأسرهم وأدخلهم جبرا في الصراط المستقيم ثم يقول : لا مانده و نصاری را کشته و قید کرده و جبراً در دین اسلام آورده بازخواهد گفت که أعلم ما صنعوا بعدى ۔ فالعجب كل العجب من هذا المسيح وكذبه الصريح أنؤمن من نمیدانم که بعد از من قوم من چه کرد ایں عجب مسیح است و عجب دروغ او چه مابرین ایمان بأنه لا يخاف يوم الحساب ولا سوط العقاب، ويكذب كذبا فاحشا يعافه آریم که او از روز حساب و تازیانه عقاب نترسید و در حضور خدا تعالی چنان دروغی خواهد گفت زَمَعُ الناس، ويرضى بزور يأنف منه الأراذل الملوّثون بالأدناس؟ أيجوز العقل که مردمان ادنی و فرومایه هم از و کراهت می کنند و بآن کذب راضی خواهد شد که مردم ملوث و بدر و یه هم از و پر هیز في شأن نبي أنه رجع إلى الدنيا بعد الصعود إلى السماء ، ورأى قومه النصارى می کنند آیا عقل سلیم یا عقل سلیم درشان پیغمبری تسلیم میکند که او را از آسمان بدنیا آید و قوم خود نصاری را دیدم و شركهم وتثليثهم بعينيه من غير الخفاء ، ثم أنكر أمام ربه هذه القصة، و شرک اوشان بچشم خود دید باز بحضور خدا تعالی از میں ہمہ قصہ انکار کرد ☆ وقال: ما رجعت إلى الدنيا الدنية، ولا أعلم ما بال قومى مُذْ رُفعتُ إلى السماء ﴿٥﴾ و گفت من سوئے دنیا نرفته ام و مر از قوم خود از آن روز خبری نیست که بر آسمان دوم الثانية۔ فانظروا أي كذب أكبر من هذا الكذب الذي يرتكبه المسيح أمام برادشته شده ام پس بنگرید که کدام دروغ ازیں بزرگتر خواهد بود که مسیح بحضور خدا تعالیٰ عين الله في يوم الحساب والمسألة، ولا يخاف حضرة رب العزة۔ فالحاصل خواهد گفت بروز قیامت پس هر گاه أنه لما منع القرآن نزول المسيح من السماء في الآية التي هي قطعية الدلالة منع کرد قرآن نزول مسیح را از آسمان در آیت قطعیت الدلالت سہو کتابت معلوم ہوتا ہے” دید “ ہونا چاہیے۔ (ناشر)