مسیح ہندوستان میں — Page 136
روحانی خزائن جلد ۱۵ ۱۳۶ تریاق القلوب دو چشم خلق به بیند چو ماه پر تومن بشرط آنکہ زہر پردہ رہا باشد ہزار گونه نشانہائے صدق بنمایم بشرط آنکه بصبر امتحان ما باشد فلک قریب زمین شد ز بارش برکات کجاست طالب حق تا یقیں فزا باشد کجا دلی که درو خشیت خدا باشد بجاه و منصب دنیا مناز اے ہشیار چو خواب بگذرد ایں وقت خوش کہ میداری نماز می کنی و قبله را نمی دانی کجاست مردم چشمی که با حیا باشد که این تنعم و عیشت نه دائما باشد طمع مدار که این حال را بقا باشد ندانمت چه غرض زیں نماز ها باشد بشرط آنکه بدل خشیت خدا باشد رسد ہماں بخدا کو ز خود فنا باشد جهان و کار جہاں جملہ ابتلا باشد نهنگ مرگ چو هر لحظه در قفا باشد چه خوش رنے کہ گرفتار او رہا باشد ہزار شکر که من روئے یار خود دیدم چشیدم آں ہمہ کاں لذتِ لقا باشد دماغ و کبر ہمہ منکران دیں شکنم من ایستاده ام اینک دگر کجا باشد ز دیده خوں بچکاند سماع قصہ حشر به نفس تیرہ تمنائے وصل او هیهات قدم بمنزل روحانیاں بنہ کہ جزیں چہ جائے خواب خوش دامن و عیش و عافیت ست کشاد کار بدل بستن است در محبوب چو مہر انور و تاباں ہمی فشانم نور ز کارها که کنم و زنشان که بنمایم کنوں کہ در چمن من ہزار گل بشگفت تو عمر خواه و صبوری که آن زمان آید گره از دل بکتا کار ما ز ہوش نگر تراچه شد که بما تم نشسته نالاں ز فکر تفرقہ باز آ کہ موسمی آمد دگر کجا و چنیں قدرتی کرا باشد عیاں شود که همه کارم از خدا باشد گر از طلب بنشینی عجب خطا باشد که جلوه خور ما دافع العما باشد که عقل صاف دہندت چو دل صفا باشد کہ موسمی است که هم مرغ در نوا باشد کہ اجتماع ہمہ اہل و اتقیا باشد