خطبة اِلہامِیّة — Page 367
روحانی خزائن جلد ۱۶ ۳۶۷ لجة النور بأنه من مناهى الشرع يحسبون بولَ إبليس مزنة۔ و و که این از منهیات شرع است پیشاب ابلیس را باران خیال می کنند روث النعم نعمةً بلغ الزمان إلى الانقطاع، وما انقطعت سرگینہائے چار پایاں را نعمت می شمارند زمانه تا بعد انقطاع رسید و آن کجی ایشاں مادة زيغهم الذي دخلتهم من الرضاع۔ أَصْبَتُهم الذمائم منقطع نشد که از ایام شیرخوارگی در ایشان داخل شد۔ بدیہائے دل ایشاں ازاں وقت مُذ ميطت عنهم التمائم، واستسنوا زينة الدنيا وقيمتها ۔ برده است که از ایشان تعویذ ها دور کرده شدند و بزرگ پنداشتند زینت دنیا و بہائے آنرا وحسبوا جهامَها صَيّبًا واسْتَغْزَروا ديمتها، واستأنسوا بجمالها۔ وابر بے باراں او را ابر بسیار بارنده شمردند و بسیار شمردند باران او را و انس گرفتند بجمال آن و ولعوا ببغالها وجمالها، وخدعهم حلاوة عشرتها۔ و و حریص شدند بـخـچـر ہائے آں وشتر ہائے آں و فریب داد اوشان را شیرینی صحبت آن و تجمل قشرتها، وطراوة بشرتها ، وتألق بشرتها ، وما خوبی ظاہر جلد آن و تازگی آب باران تازه او و درخشیدن ظاهر صورت او و در شناختن أمعنوا النظر في توسمها، وما سرّحوا الطرف في ميسمها آن نظر عمیق را بکار نبردند و در روئے چشم را نگذاشتند که تا بخوبی ملاحظه کند وهنأوا نفوسهم بالزور، وابتدروا استلام يد المكار الغرور و مبارکباد گفتند نفسها را بدروغ و زودی کردند برسیدن دست مکار فریبنده را جهلوا جدرانها المتهافتة برؤية شيدها، وخُلِبوا بعماراتها دیوار ہائے آں را که از اندرون پارہ پارہ بودند باعث گیج آن نشناختند و بعمار تہائے آں فریفتہ وما تذكروا قصص حصيدها ۔ وإن إيمانهم أحال صفاته ۲۸ شدند و قصہ ہائے ویران شده آن نخواندند و ایمان ایشان صفات اولین خود را متغیر کرده