اِعجاز احمدی

اِعجاز احمدی — Page 312

روحانی خزائن جلد ۱۹ ۳۱۰ مواهب الرحمن أو ولدوا فطرة على هذه الجهلات ۔ أيحسبونني أني أُحِبُّ الشهرة فيحسدون یا از روئے فطرت بر این جهل پیدا شده اند - آیا می پندارند که من شهرت را دوست میدارم پس از این سبب ووالله إني لا أحب إلا مغارة الخلوة لو كانوا يعلمون ۔ وما كنتُ أن أخرج حسد میکنند بخدا من کنج تنهائی را دوست میدارم کاش دانستند ے۔ ومن ہرگز نمیخواستم که از گوشه خود إلى الناس من زاويتي، فأخرجنى ربّى وأنا كاره من قريحتي ۔ وكنت أتنفر كل بسوئے مردم بیرون می آمدم - پس خدا مرا بیرون کرد و من از ته دل کراہت میکردم ـ واز شهرت نفرة من الشهرة، وما كان شيء ألذ إلى من الخلوة، فأي ذنب على إن أخرجني بیزاری بسیار میداشتم و هیچ چیز را از خلوت لذیذ ترنمی پنداشتم پس مرا چه گناه اگر خدا مرا از گوشته من ربي من حجرتي للمصلحة العامة ۔ وما كنت من جرثومة العلماء الأجلة، ولا من برائے بہبود عامہ خلق بیرون آورد و من از گروه عالمان بزرگ نبودم و نه من از قبيلة من بنى الفاطمة، لأظَنَّ أنّى أطلب منصب بعض آبائي بهذه الحيلة ۔ قبیله بنی فاطمه بودم که گمان رود که من ازین حیلت منصب پدران را طلب میکنم وما كان هذا إلا فعل من السماء ، وما كنت أنتظره لنفسي كأهل الأهواء ۔ و این فعل آسمانی است و من مانند هواپرستان چشم در راه نبودم - ۹۲ ثم بعد ذالك سعى العلماء كل السعى ليهدّوا بنياننا، ويُفرّقوا أعواننا، فكان پس بعد ازین عالمان کوشش بسیار نمودند که خانه ما را ویران و یاوران ما را پراگنده بکنند مگر آخر أمرهم أنهم أصبحوا خاسرين ۔ وجمع الله شملنا وبايعنا أفواج من الطالبين آخر کار زیان کار گردیدند و خدا ما را فراهم آورد و فوجی از طالبان بیعت ما کردند وكان هذا أمرا موعودا من الله تعالى في كتابى "البراهين"، من مدة عشرين سنة، و این امر در کتاب من که براهین احمد یه نام دارد از طرف خدا وعده شده بود از مدت بست سال و إن في ذالك لآية للمتفكرين۔ وأظهر الله لى آيات من السماء وآيات في الأرض و درین برائے اندیشه کنندگان نشانی است و خدا برائے من نشانہائے از آسمان وزمین پدیدار کرد