دافع البَلاء — Page 106
روحانی خزائن جلد ۱۸ ١٠٦ اعجاز المسيح أن هذه الإفاضة في حكم الحمد من الله الرحيم۔ فإنه لا کہ ایس فیض رسانیدن در حکم تعریف کر در حکم تعریف کردن است از طرف خدا چرا که او نازل نمی کند يُنزل هذه الرحمة على عامل إلا بعد ما حمده على نهجه این رحمت را بر عاملے مگر بعد زاں کہ تعریف کرد او را بر راه راست القويم۔ ورضی به عملا ورآه مستحقا للفضل العميم۔ ألا او و بر عمل او راضی شد و او را مستحق فضل عمیم دانست آیا نمی بینی ترى أنه لا يقبل عمل الكافرين والمشركين والمرائين که او قبول نمی کند عمل کافران و مشرکان و ریاکاران و متکبران والمتكبرين۔ بل يُحبط أعمالهم ولا يهديهم إليه ولا بلکہ حبط اعمال شال می کند و سوئے خود هدایت نمی فرماید و مدد نمی کند ينصرهم بل يتركهم كالمخذولين۔ فلا شك أنه لا يتوب و ہمچو مخذولان می گزارد پس پیچ شک نیست که او تعالی إلى أحد بالرحيمية ولا يُكمل عمله بنصرة منه والإعانة۔ سوئے کیسے برحمت رجوع نمی فرماید و عمل او را بمدد خود کامل نمی فرماید إلا بعد ما رضى به فعلا وحمده حمدًا مگر بعد زانکه بر کار او راضی شد و او را تعریف کرد يستلزم نزول الرحمة۔ ثم إذا كمل الحمد من الله که مستلزم نزول رحمت است باز چوں حمد کردن خدا تعالیٰ بنده را بكمال أعمال المخلصين۔ فيكون الله أحمد و بوجه عمل خالص بنده بکمال می رسد۔ پس دریں صورت خدا احمد می گردد