براہین احمدیہ حصہ چہارم — Page 370
روحانی خزائن جلد 1 بغیر سکھانے کے بے زبان رہے گا۔ بقیه حاشیه نمبراا ۳۶۸ براہین احمدیہ حصہ چہارم تو نه با خبر ازان کوئے تو نه دانی جمال آن روئے خبرے زو بمردمان چہ دہی ماه نادیده را نشان چه دهی سخن یار و سینه افسرده جامه زنده است بر مرده گر بری ریگ را بزرگ و بلند بست ما را یکے کہ ہر فیضان آن خدائے کہ آفرید جہان ہر چہ باید برائے مخلوقات خود مهیا کند بمنت وجود چشم خود کن بکشت صحرا باز همه از بهر ماست تا بخوریم آنکه از بهر چند روزه حیات چون نہ کردی برائے دار بقا سنگ افتد بر این چنین فرهنگ گرکنی سوئے نفس خویش خطاب جنبش باد خواهدش افگند درد و میشود زان محافظ تن و جان هست هر آفریده را نگران از لباس و خوراک و راه نجات که کریم است و قادر است و ودود خوشه با خوشه ایستاده بناز رنج گرسنگی نه بریم این قدر کرده است تائیدات نظرے کن بعقل و شرم و حیا خود ندائی بیایدت از درون ناید اندر قیاس و فہم کیسے پس چه ممکن که ذره امکان شان دادار پاک را بشناس خویشتن را شریک او سازی که از صدق است دور صد فرسنگ که چه سانت گذر شود بجناب که ز تائید حضرت پیچون که شود کار پیل از مگسی خود کند کار حق بزور و توان و از چنین کسر شان او بهراس پیش او دم زنی با نبازی این چه بر فهم تو فتاد حجاب گر کسے گویات باستحقار که درین شهر چون تو هست هزار این چه عقل است اے بتر ز دواب نیستی از کسے بعقل فزون با تو ہم پایه اند مردم دون