براہین احمدیہ حصہ اوّل — Page 378
روحانی خزائن جلد 1 ۳۷۶ براہین احمدیہ حصہ چہارم ۳۲۲ کے ارادہ اور اختیار سے وقوع میں آتے رہتے ہیں جیسے تمام تغییرات سماوی و ارضی بقیه حاشیه نمبر دم زدن در خیالہائی محال ہر کہ رخت افگند بویرانه هست شوریده مشربی و ضلال می نماید بتر ز دیوانه چون چنین سرزنی از راه صواب چه نه دانی که آخر است حساب پائے تو لنگ منزل تو دراز ترسمت چون رسی ازین تک و تار ☆ خود چنین است فطرت انسان که چو بیند که مشکل است گران اول از زور و تاب و طاقت خویش تا مگر کار بسته بکشاید می کند سعی و جهد بیش از بیش زیر بار سپاس کس ناید رو نہر سوئے کوچہ یاران زور دست برادران جوید مددے دادار چون به بیند که کار رفت از دست رین اختیار رفت از دست جوید از مددگاران نزد ہر کاردان همی پوید نالد آخر بدرگه و از تضرع جبین نهد برخاک کالے کشائیندہ دشوار تانه دشمن زند بنادی جوش زان سه گونه صفت که کردم یاد حسب فطرت بداد ہم سامان راه فکر و قیاس و خوض کشاد در خود بندد چون بماند ز ہر طرف ناچار نعره ها میزند بحضرت پاک و بگرید زار گنه من به بخش و پرده به پوش چون چنین فطرت بشر افتاد آن حکیمش ز لطف بی پایان از پئے جہد خویش عقلش داد و از پئے کار با همین امداد از شعوب و قبائل و اقوام ره رحم در قلب یک دگر بنهاد کرد کار نظام و ربط تمام و از پئے حاجت فیوض خدا کرو الهام را از رحم عطا تا رسد کار آدمی بکمال تا میسر شود ہمہ آمال تا بحد یقین رسد تعلیم تا دو گونه شود ره تفهیم سہو کتابت معلوم ہوتا ہے تگ و تاز “ ہونا چاہیے۔ (ناشر)