براہین احمدیہ حصہ اوّل — Page 371
روحانی خزائن جلد 1 ۳۶۹ براہین احمدیہ حصہ چہارم اور اس خیال کی تائید میں یہ وہم پیش کرنا کہ ہم بچشم خود دیکھتے ہیں ﴿۳۱۶ بقیه حاشیه نمبراا مشتعل میشوی به کین خیزی آنچه برخود روا نمیداری چون پسندی که کار ساز امور چون پسندی کہ واہب ہر نور چون پسندی که حضرت غیور بهر تعظیم ہست مذهب و دین آنکه او خلق را زبانها داد در دل آری که خون او ریزی چون پسندی حضرت باری ایکم هست و از سخن معذور بخل ورزید باشد است قصور ہست عاجز چو مردگان قبور تف بر آن دین که میکند توهین خاک را طاقت بیانها داد چون بود گنگ و بے زبان ہیہات شرمت آید زپاک و کامل ذات جامع ہر کمال و عز و جلال چون بود ناقص اے اسیر ضلال ہمہ اوصاف او چو گشت عیان چون بماندے تکلمش پنهان دیده آخر برائے آن باشد که بدو مرد راه دان باشد وه چه این چشم هست و این دیده که برو آفتاب پوشیده گر بدل باشدت خیال خدا این چنین ناید از تو استغنا از دل و جان طریق او جوئی و از سر صدق سوئے او پوئی ہر کرا دل بود به دلداری گر نباشد لقائے محبوبے بے دل آرام نایدش آرام آنکه داری به دل محبت او فرقت او گر اتفاق افتد دلت از هجر او کباب شود باز چون آن جمال و آن روئے دامنش زنی بجنون دست در خبرش پرسد از خبر داری جوید از نزد یار مکتوبی گه برویش نظر گہے بکلام به صحبت او نایدت صبر جز در تن و جان تو فراق افتد چشمت از رفتنش پُر آب شود شد نصیب دو چشم در کوئے که ز نادیدنت دلم شد خون له الد