براہین احمدیہ حصہ اوّل — Page 174
روحانی خزائن جلد 1 ۱۷۲ براہین احمدیہ حصہ سوم ۱۲۳﴾ اور نہیں ۔ اور علاوہ اس کے آج تک کسی انسان نے یہ دعوی بھی نہیں کیا کہ میرے بقیه حاشیه نمبراا چون ترا حیران گذارد در معاد اے عجب تو عاقل و این اعتقاد چون دو چشمت داده اند اے بے خبر پس چرا پوشی یکے وقت نظر آنکه زو ہر قدرتے گشتہ عیان قدرت گفتار چون ماندے نہان آنکہ شد ہر وصف پاکش جلوہ گر پس چرا این وصف ماندے مستقتر ہر که او غافل بود از یاد دوست چاره ساز غفلتش پیغام اوست تو عجب داری از پیغام خدائے این چه عقل و فکر تسمه و فکر تست اے خود نمائے لطف او چون خاکیان را عشق داد عاشقان را چون بیفگندے زیاد عشق چون بخشید از لطف ا تم چون نہ بخشیدی دوائے آن الم خود چو کرد از عشق خود دلها کباب چون نہ کردے از سر رحمت خطاب دل نیار آمد بجز گفتار یار گرچه پیش دید ها باشد نگار پس چو خود دلبر بود اندر حجاب کے تو ان کردن صبوری از خطاب لیک آن داند که او دلداده است در طریق عاشقی افتاده است حسن را با عاشقان باشد سرے بے نظر ور کے بود خوش منظرے عاشق آن باشد که او گم از خود است در طریق عشق خود بینی بدست لیکن استیصال این کبر و خودی نیست ممکن جز بومی ایزدی ہر کہ ذوق یار جانی یافت ست آن از وحی آسمانی یافت ست عشق از الهام آمد در جہاں درد از الهام شد آتش فشان شوق و انس و الفت و مهر و وفا جمله از الهام می دارد ضیا هر که حق را یافت از الهام یافت هر رنے کو تافت از الہام تافت تو نہ اہل محبت زین سبب از کلام یار می داری عجب عشق می خواهد کلام یار را رو بپرس از عاشق این اسرار را این مگو کز در گهش دوریم ما ربط او با مشت خاک ما کجا داند آن مردی که روشن جان بود کین طلب در فطرت انسان بود