انجام آتھم — Page 281
روحانی خزائن جلد ۱۱ ۲۸۱ مكتوب احمد يا شمسنا انظُرُ رحمةً وتحننا يَسْعَى إليك الخلق للإركاء ۲۸۱ اے آفتاب ما سوئے من برحمت بنگر مردم سوئے تو برائے ( پناہ ) گرفتن مے دوند أنت الذي هو عين كل سعادة تهوى إليك قلوب أهل صفاء تو آن استی که چشمه هر سعادت است أنت الذي هو مــــــبــدء الأنوار نوَّرتَ وجه المدن والبيداء تو آن هستی که مبدء نورهاست إني أرى في وجهك المتهلل من در روئے روشن تو سوئے تو دلہائے اہل صفا مائل هستند تو روئے شہر ہا و بیابان با روشن کردی شأنا يفوق شؤون وجهِ ذُكاءِ شَمسُ الهُدى طلعت لنا من مكة آفتاب ہدایت از مکه بر ما طلوع کرد ضَاهَتُ أياة الشمس بعض ضيائه | روشنی آفتاب ببعض روشنیہائے او می ماند نسعى گفتيان بدین مُحَمَّدٍ شانے مے بینم که برشان آفتاب فوقیت ها دارد عين الندا نبعت لنا بحراء چشمه بخشش از غار حرا برائے ما بجوشید فإذا رأيت فهاج منه بـــــــائي پس چون دیدم بے اختیار مرا گر یہ آمد لَسْنَا كرجل فاقد الأعضاء ما همچو مردان در دین محمد صلی اللہ علیہ وسلم کوشش می کنیم ما مثل آن شخصی نیستم که بی دست و پا با شد أعلى المهيمن هممنا في دينه نبنى منازلنا على الجوزاء خدا تعالی در دین او ہمتہائے ما را بلند کرده است إنا جعلنا كالسيوف فندمع ما همچو شمشیر با گردانیده شده ایم منزلہائے خود را بر جوزا بنا مے نہیم رأس اللئام وهامة الأعداء پس سر لئیمان را و دشمنان را می کوبیم ومن اللئام أرى رُجَيلًا فاسقا غولا لعينا نطفة السفهاء واز لئیمان مرد کے بدکار را می بینم که شیطان ملعون از نطفه سفیهان است شكس حبيت مُفْسِدٌ ومزوّر نَحْسٌ يُسمَّى السعد في الجهلاء بد گو خبیث مفسد در وغ آراینده است و منحوس است و نام او جاہلان سعد الله نهاده اند ما فارق الكفر الذي هو إرثه ضاهي أباه وأمــه بــعــــــمـــاء کفرے کہ وراثت او بود از ان علیحده نشده است و در کوری مادر و پدر خود را مشابه است قد كان من دود الهنود وزرعهم من عبدة الأصنام كالآباء این شخص از کرمان هنود و تخم ایشان بود و مثل پدر وجد خود از بت پرستان بود فالآن قد غلبت عليه شقاوة كانت مبيدة أُمه العمياء که مادر کور اور اہلاک کرده بود پس اکنون همان شقاوت بروئے غلبه کرد إني أراه مُكذِّبًا ومكفّرًا ومحقرًا بالسب والإزراء من او را می بینم که او تکذیب من میکند و مرا کا فرمیگوید و با تحقیر کردن و دشنام دادن بهتانها می بندد يُؤذي فما تشكو وما نَتَأَسَفُ كَلْبٌ فَيَغْلي قلبه لعواء آزار می دهد مگر مانه شکایت میکنیم و نه افسوس میکنیم زیر انکه او سگے است پس دل او برائے عوعو کر دن مے جو شد