انجام آتھم — Page 100
روحانی خزائن جلد ۱۱ ۱۰۰ مكتوب احمد ١٠٠ قليل إنعامه، فلا يقلُّ به شيء من إصرامه، ولا تفيده سجدته ولا جهد اصلخمامه، او می یابد۔ پس بدان اندک چیزی از درویشی او کم نمی شود و او را سجده او فائده نمی دهد و نه کوشش بل يعرف أنه ليس أهل إكرامه، فلا يظلمه الأمير النحرير، بل هو يظلم نفسه فلا ينفعه بر پا استادن اومفید افتد۔ بلکه این ثابت میشود که او برائے اکرام امیر اہلیتے ندارد۔ پس امیر دانا بیچ ظلمے البحر ولا الغدير، فيقصد داره مخذولا وملوما، ومريضا محموما، ويُظهر أنه رجع | برونمی کند بلکه او خود ظالم نفس خود می باشد ۔ پس او را نه دریا نفع بخشد نه غدیر سودمند آید ۔ پس خانه خود را قصد فائزا مقبولا ، مع أنه رُدَّ في الحافرة، ورجع بالكرة الخاسرة، ولكن يستر أمره می کند بحالت گمنامی و ملامت زدگی و بیماری وظاهر میکند که او در حالت کامیابی واپس آمده است۔ با وجود یکه خوفا من اللاعنين، وكذلك ينفد عمـره كـالـمـصــابيـن۔ او هم چنان که رفته بود تهیدست می آید مگر خوف لعنت کنندگان امر خود را می پوشد و هم چنین عمر خود را در مصیبتها ثم يرجع من تلك البلدان، ويصبر مليا من الزمان، وبعد برهة يقصد میگزراند باز ازین دیارها می گردد ولختے از زمانہ صبر می کند و پس از مدتی قصد ملاقات أناسًا آخرين، فلا يرى وجه خير من جناب، ويتردّد من باب إلى باب، و مردمان آخر میکند - لیکن از پیچ درگا ہے روے نیکی نمی بیند واز درے سوئے درے میرود۔ دہیچو يخسأ ککلاب و تترامی به مرامى الإفلاس، إلى فلوات الهوان والانتكاس سگان رانده میشود و افلاس و تهیدستی او را سوئے بیابا نہائے ذلت و سرنگونی مے اندازد ويجلأ من أرض إلى أرض، ويكابد محن السفر لعَرَضِ، حتى يصير ابن كلّ واز زمینے سوئے زمینے جلا وطن میکند ۔ و برائے متاعی محسنتہائے سفر میکشد تا آنکہ ہر خاک را ہمچو پسرے تربة، وأخـا كـل غربة، يقطع كل واد، ويشهد كل نادٍ، ثم يرجع بجرد میگردد و هر غربت را همچو برادر میشود۔ هر بیابانی را قطع می نماید وهر مجلسی را حاضر میشود۔ باز به تن برهنه و روئے