رسالہ الوصیت — Page 326
۲۰ روحانی خزائن جلد ۲۰ ۳۲۲ رساله الوصیت الا اے کہ ہشیاری و پاک زاد بدیں دار فانی دل خود مبند اگر باز باشد ترا گوش ہوش کہ اے طعمه من پس از چند روز پنے حرص دنیا مدہ دیں باد که دارد نہاں راحتش صد گزند ز گورت ندائے در آید بگوش پئے فکر دنیائے دوں کم بسوز ہراں کو بدنیائے دوں مبتلا است گرفتار رنج و عذاب و عنا است برست آنکه بر موت دارد نگاه سفر کرده پیش از سفر سوئے یار بریده ز دنیا، دو دیده براه کشیده ز دنیا همه رخت و بار پئے دار عقبی کمر بستہ چست رہا کردہ سامان این خانه شست چوکار حیات است کارے نہاں ہماں یہ کہ دل بگسلی زیں مکاں جہنم کزو داد فرقاں خبر ہمیں حرص دنیا است جان پدر چو آخر ز دنیا سفر کردن است چوروزے ازیں رہ گذر کردن است چرا عاقلی دل به بندد دراں که ناگه وزد بر گل او خزاں بدیں محبه بستن دل خود خطا است که این دشمن دین و صدق و صفا است چه حاصل ازیں دلستان دو رنگ کہ گاہے بصلحت کشد که بجنگ چرا دل نہ بندی بداں دلستاں که مهرش رهاند ز بند گراں برو فکر انجام کن اے غوی ز سعدی شنو گر ز من نشنوی عروسی بود نوبت ما تمت اگر برنکو کی بود خا تمت ــت