آئینہ کمالاتِ اسلام — Page 397
روحانی خزائن جلد ۵ ۳۹۷ آئینہ کمالات اسلام رب غفور و لا من خبر ماثور و باشعار الشعراء يتذاكرون۔ صبت (۳۹۷) على الاسلام مصائب و نوازل و هم غافلون۔ لا يواسون مقدار ذرة و في الشهوات هم مستغرقون۔ و انى اراهم كمازح بالشريعة الغراء و مستهزئ باحاديث امام الورى۔ يوثرون ابيات الشعراء على آيات كلام الله و بها يفرحون و يرقصون۔ و يسمعون القرآن فلا يبكون ولا يتضرعون ۔ قوم خرجوا من طريق الاهتداء و آثروا الظلمة على الضياء۔ يدبّون في الليلة الليلاء۔ كالناقة العشواء۔ ما لهم حاف و لا راف و يذهبون اين يشاء ون۔ و والله اني ارى نفوسهم قد فسدت ۔ و شابهت ارضا خربةً و بالحشائش الخبيثة ملئت۔ يزحفون كزحف البهائم و لا يستقيمون الافراط عادتهم والاعتساف سيرتهم ترجمہ : و بعضی از شما طریق اباحت پیش گرفتہ و ہوائے بد را پیرو شده و گام در بیابان ہلاک و مرگ زده - زاد و سامان را فرا موشیده و نشان منزل گم کردہ ۔ ورب خویش را رنجانیده و با دتندے بکشتیش وزیده ۔ وغرقه گرداب فناش گردانیده نمی بینند که بر گرفتن زاد و سامان سفر از اصول معاش و معاد است - چنانچه هرگاه احتیاج به سامان دنیا افتد در جلب و جمعش بجان میکوشند - زود است که چون کوس رحلت بزنند آشکار شود که بدار بقا تهیدست رفته اند۔ و بعضی از شما عمل نیک را با بد و ایمان را با کفر و یقین را باطن آمیخته و مائل به خواهش ہائے بد شده از ساحل لنگرگاه در بحر بد کردار بیها و نفس پرستی با افتاده مانند دیوانہ ہوش در باخته در بادیہ ہائے ہلاک و بوار خود را انداخته اند۔ چیز هادر دین احداث کرده