ایک غلطی کا اِزالہ — Page 61
روحانی خزائن جلد ۱۸ ۶۱ اعجاز المسيح ما أراني۔ وسقاني ما سقاني۔ فوافيتُ دروبها كما هداني۔ ۵۹) خدا آنچه بنمود و نوشانید مرا آنچه نوشانید پس درآمدم براہ ہائے باریک وأعطى لى ما سألتُ ۔ وفتح على فحللت۔ وكل ما رقمتُ سورہ فاتحہ ہم چناں کہ ہدایت کرد مرا خدا و داده شدم آنچه خواستم و کشادند فهو من أنفاس العلام لا من أفراس الأقلام۔ فما كان لي أن برمن پس درآمدم و هر چه نوشتم دریس کتاب آن از جمعہ ہائے عالم الغیب است از أقول إني أعلم من غيرى أو زاد منهم سيرى۔ ولا أقول أن اسپان قلمہائے من نیست پس مرا سزاوار نبود که بگویم که من از غیر خود دانا تر ام یا روحي التف بأرواح فتيان كانوا من الأدباء ۔ أو غالت سیر من از و زیاده تر است و نمی گویم که روح من بال جوانان پیوسته است که از نفسی جميع نفائس الإنشاء ۔ ولا أدعى أني انتهيت إلى ادیباں بودند و نه اینکه نفس من همه جنس نفیس انشاء را ربوده است و نه این دعوی فناء منتهى الأدب أو أكلتُ كل باكورة من المعاني می کنم که تا پیش خانه انتہائی مرتبہ ادب رسیده ام و نه اینکه هر میوه نو رسیده معانی النخب۔ بل دعوتُ مُخدّراته فوافتنى فتيــاتـــه برگزیده را خورده ام بلکه پروگیان ادب را خوانده بودم پس زنان جوان بلاغت فقبلهن فتاه مفترة شفتاه متهللا محياه۔ نزد من آمد پس قبول کرد آن زنان را جوانی که کامل در فن ادب است و هر دولب او فلا تستطلعوني طلع أديب۔ وما أنا في بلدة الأدب إلَّا خنداں بودند و روئے اور وشن و درخشنده بود پس از من خبرا د یے پر سید و من در شہر ادب صرف بھیجو