Haqiqatul-Wahi (The Philosophy of Divine Revelation) — Page 945
[ARABIC ODE BY THE PROMISED MESSIAH] 945 ظَهَرَتْ مِنَ الرَّحْمَنِ آيَاتُ الْهُدَى سَجَدَتْ لَهَا أُمَمٌ مِنَ الْعُرَفَاءِ از خدا تعالیٰ نشانها ظاهر شدند و عارفان بمشاهده آن خدا را سجده کردند The Signs of guidance have been manifested by the Gracious God, Prompting multitudes of the enlightened to prostrate [glorifying Him]. أَمَّا النَّامُ فَيُنْكِرُوْنَ شَقَاوَةٌ لَا يَهْتَدُوْنَ بِهَذِهِ الْأَضْوَاءِ مگر لتیمان از بد بختی انکار می کنند باین روشنی با هدایت نمی پذیرند But the unfortunate deny this out of their misfortune; They fail to attain guidance from this light. هُمْ يَأْكُلُونَ الْجِيْفَ مِثْلَ كِلَابِنَا هُمْ يَشْرَهُوْنَ كَأَنْسُرِ الصَّحْرَاءِ اوشان بھیجو سگ ہائے ما مردار می خورند اوشان حریص مردار بھیچو کرگس بیابان با اند Like our dogs they feast upon carrion, Craving [the carcass] like vultures in the desert. خَشَّوْا وَلَا تَخْشَى الرِّجَالُ شَجَاعَةً فِي نَائِبَاتِ الدَّهْرِ وَالْهَيْجَاءِ مرا ترسانیدند و مردان بهادر نمی ترسند اگر چه حوادث باشد یا جائے پیکار They try to frighten me, although men of valour Do not fear the vicissitudes of time and its battles. لَمَّا رَأَيْتُ كَمَالَ لُطْفِ مُهَيْمِنِي ہرگاہ کمال لطف خدائے خود دیدم غَابَ الْبَلَاءُ فَمَا أُحِسُّ بَلَائِن بلا رفت پس بوجود بلا هیچ احساس نه کردم When I looked upon the extreme beneficence of my Ever-Watchful God, The trouble was dispelled and I did not feel any of my troubles.