درثمین فارسی (جلد اوّل)

درثمین فارسی (جلد اوّل) — Page xiv

صفحہ نمبر 330 333 337 338 339 342 372 375 376 377 379 383 384 416 417 428 429 430 503 504 507 510 مصرع اول وحی حق پر از اشارات خدا است۔ جال فدائے آنکہ او جان آفرید۔ آنانکه گشت کو چہ جاناں مقام شاں۔ تو یک قطره داری ز عقل و خرد۔ بنگر اے قوم نشانہائے خداوند قدیر۔ نی اے فرید وقت در صدق و صفا۔ سخن نزدم مراں از شہر یاری۔ آنکس که بتو رسد شہاں را چه کند۔ ہر آن کاریکہ گردد از دعائے محو جانا نے بترسید از خدائے بے نیاز و سخت قہارے۔ اے قدیر و خالق ارض و سما۔ غریق ورطہ بحر محبت ہماں زنوع بشر کامل از خدا باشد۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔ حریفی که در شنبه میداشت جاں۔ اے پئے تحقیر من بستہ کمر آسمان بارد نشاں الوقت میگوید زمین۔ مانده چیزیست دیگر خشک ناں چیزی دیگر کے شوی عاشق رخ یارے۔ نشال اگرچه نه در اختیار کس بودست۔ بهر دم از دل و جاں وصف یار خود بکنم۔ اے محبت عجب آثار نمایان کردی۔ کے تو اں کردن شمار خوبی عبدالکریم ۔ 6 نمبر شمار نظم نمبر 50 106 51 107 52 108 53 109 54 110 55 111 56 112 57 113 58 114 59 115 60 116 61 117 62 118 63 119 64 120 65 121 66 122 67 123 68 124 69 125 70 126 71 127