دُرّ مکنون

دُرّ مکنون — Page 51

۵۱ تا نه عزت دلیل گرد و نوار چون بدانند عزت دا داره عیسوی شد زدین به گوئی تو ز سہ بہت مدد چہ مے جوئی راہ رو گفتگوئے راہ مکن چون گدا قصہ ہائے شاہ کن نام زرگر بایدت بزبان زرنیا ید بدست اے نادان سخن معرفت بنا جوئی نیست افزون داستان گوئی دل نکرده ز چرگ دنیا صاف بر زبان از ره خدا صراف چون کند تحب زید فرمائی نے نماید بر ز سودائی سهل باشد حکایت از غم درد داند آنکس که رو نجم با کرد کشور آباد از دوشه نشود امن کو تاب کے تبه نشود استخوانی زما نخواهی یافت مرو مرده گر در جهان بیاید باز از زمانهائی خود بگوید راز این جہان میں چیزے نیست خواہدشہر کرا تمیز نے نبیت را منکه هستم کنون بقید حیات رة الوهيت ثاني اسے زہر ذرہ ذات تو آگاه نیست یک ذرہ ہے تو سو سے تو راہ ؟ کمتر از ذره ایم در ره تو پیش چوگان خواهشت چون چون گور کو سخن فقه و خاطر افسرده جامعه زنده است بر مرده گانه سوزی در رشد اندر دل لاف کم زن که هست یا در گل نانه نور خدا نجس باشد اندرون تیره چون مگس باشد کور گر گوید از زبان خورشید نشود روشنش دو چشم سپید