دُرّ مکنون — Page 35
۳۵ ہر نہ مانے نہ مر ہے بہ نیند گاه باشد که نشتری به نهند ابلی است و جهل و نادانی گره بهر جا بیک نمط مانی گر تر تم بدی بهر کاری کار دنیا تبہ شد سے باری گر تعصب ہے نہی بکنار این شهادت تو ہم دہی کا چاک هر چه باشد بقید با قایم نیست بر وفق مصلحت دائم با همه هست و از همه یکسو مومن اکنون نمی دود و چو دو اب چشم دارد بمقتضائے صوا۔ معتدل شود که هر که بلدل است در جمیع الامور معتدا است وسط آمد محل عز و شرف بوسط رو بند زہر دو طرف هم شنیدستی از از رسول رسول خدا خدا حکم حکم خیر الامورا وسطها بریکے حال بست در همه حال رونیا بد بد و فناء و زوال دلستانا بخود پناهم ده در حریم کمال را هم ده پیچ کارم نمی رسد بمراد روز گارم ہے رود چون باد نیست بوئے مرا ز صدق سلام در دلم هست صد مواد باد گرتر ایک نظر فتد بر من کار من گردد اسے شرخ روشن یک نظر روئے خود نما اے یا پیش زان کز جهان به بنادم با علی سلم در نعت حضرت محمد مصطفی صلی الله له روم پایه تا عرش کبریاییش هست هفت جنت بزیر پایش است۔