دُرّ مکنون

دُرّ مکنون — Page 182

لبش چشمه هست از آب حیات رخش آفتاب است و ابر و هلال زبالائے پاکش چه آرم نظیر کہ سروے نبا سردی نباشد بدین اعتدال ازین نیلگون است است پیر فلک که پیش کمالش ندارد کمال چه آدم چه نوح و چه دیگر رسل همه آمدند از وجودش ظلال خاک گردد از برگرد زمین این کش بود بابر نے نعال مهر بروی چه شمس و چه بد روچه دیگر بخورم همه یافتند از جانش جمال کسے کو فرمان او چشم بست دوست دو عالم خورد گوشمال نظر یا رسول خدا سوئے ما ندارم جز از تو مکس اشتغال ثنائے تو از ما نگردد تمام بطول زمان و بمر الليال شمار کمالات تو چون کنم که بگذشت هم چند گام از محال فتادیم به استانت چو خاک نشان بر سرم آستین نوال توئی زیور ہر دو عالم چو تو بگیتی ندارد فلک یک مثال پر دو چو تو معمار دولہائے اسے داستان بنا کردہ تو نگیر زوال تو آن شاه پاکان با شوکتی که رعبت نهد بند بر بدخیال تو آن پاک پاکیزه در گوهری که گوهر نه تو نیست در انفعال تو ہر چند پیش از جهانی ولی تولی آخرین نقش آن ذو الجلال بیا سے رخت چشمه زندگی دل پاک تو تجر آب زلال بر ایام گر نور توا وفتن بر و غده شب باز آغوش سال اگر طائرے گردم کے مصطفے پر سوئے شہر بہ پر اقبال AVI