ضیاءالحق — Page 254
روحانی خزائن جلد ۹ ۲۵۴ ضیاء الحق آب شور اندر گفت ہست اے عزیز ناز با کم کن ، اگر داری تمیز تو بلا کی ، گر نجوئی آن خدا آنکه بنماند ترا ارض و سما ہم بقرآن بین ، جمال آن قدر قول و فعل حق ، ڈلال یک غدیر مردم اندر ، حسرت این مدعا چون نمی خواهند خلق ، این چشمه را هست قرآن، در در ره دین ره نما در ہمہ حاجات دین ، حاجت روا آن گروه حق ، که از خود فانی اند آب نوش ، از چشمه فرقانی اند فارغ افتاده ، ز نام و عز و جاه دل ز کف ، و از فرق افتاده گلاه دور تر از خود بسیار آمیخته آبرو ، از بهر روئے ریخته از برون چون اجنبی ، دل پر زیار کس نداند راز شان جز کردگار دیدن شان میدهد یاد از خدا صدق ورزان در جناب کبریا ہر یکے زان در شده همچون درے آن همه را بود ، فرقان ره بری آن همه زان دلبرے جان یافتند جان چه باشد روئے جانان یافتند چشم شان شد پاک از شرک و فساد شد دل شان ، منزل ربّ العباد سیدشان ، آنکه نامش مصطفی است رہبر ہر زمره صدق و صفا است می درخشد روئے حق در روئے او بوئے حق آید ز بام و و کوئے او ہر کمال رہبری بر وے تمام پاک روی و پاک رویان را امام اے خدا ، اے چارہ آزار ما کن شفاعت ہائے او در کار ما ہر کہ مهرش در دل و جانش فتد نا گہان جانے در ایمانش فتد کے ز تاریکی بر آید آن غراب کور مدزیں مشرق صدق و صواب آنکه او را ظلمت گیرد براه نیستش چون روئے احمد مہر و ماہ تابعش بحر معانی مے شود از زمینی آسمانی مے شود