مواہب الرحمٰن — Page 308
روحانی خزائن جلد ۱۹ ۳۰۶ مواهب الرحمن مـنـه الأثر، أجــلــتُ فيه بصری و کررت فيه نظرى، فإذا هي الآية الموعودة، نگاه کردم چه مے والعِدة المعهودة ۔ ثم إن الطاعون قلّل المعادين، وكثر حزبنا المستضعفين، و وعده عهد کرده شده پس طاعون دشمنان را کم کرد وگروه ما را که ناتوان شمرده بودند بیفرود بینم که این و باهمان نشان من است که وعده شده بود۔ حتى إنهم صاروا زهاء مائة ألف أو يزيدون ۔ وأما في هذه الأيام فعدتهم تا این که آن گروه از یک لک زیاده شد ولے دریں روز با شمار ایشان قريب من ضعفها، وإن فى هذه لآية لقوم يتدبّرون ۔ والذين اعتنقوا الحسد دو چند آن شمار گردیده است و ہر آئینہ درین ترقی نشانی است برائے اندیشہ کنندگان ۔ و آنانکه بغلگیر شدند کینه وحسدرا۔ والشحناء ، فهم يؤثرون الظلام ولا يؤثرون الضياء ، وقد انتقشت الضغائن اوشان تاریکی را اختیار می کنند و روشنی را ترک میکنند - وکینه و دشمنی پنهانی در طبیعت ہائے والأحقاد على قرائحهم من الابتداء ، وهي شيء توارثه الأبناء من الآباء ۔ وترى ایشان از ابتدا نقش پذیر شده و آن چیزیست که پسران از پدران میراث یافته اند و آنچه در فيهم موادًا سُمِّيَةً من البخل والعُجب والرياء ، ما سمعنا نظيرها في قرون طويلة طبیعت ایشان از بخجل و خود بینی و خود نمائی دیده می شود۔ مثل آن در زمانہ ہائے دراز نشنیده ایم ۸۸ وأزمنة ممتدة في قصص الكفار والأشقياء ووالله كفى مِن عَلَمٍ على قرب بدبختان و بخدا وجود این عالمان گواه و نشان قصہ ہائے کافران در , القيامة وجود هذه العلماء يقربون أهل الدنيا ليُكْرَموا عندهم، ولا يقربون کافی است بر قرب قیامت۔ نزدیک اہلِ دنیا می روند که نزد ایشان عزت داده شوند و نزد التقوى ليُكرموا في السماء وقع۔ الإسلام في وهاد الغربة وهم ينامون على تقوی نمیروند تا در آسمان عزت داده شوند اسلام درمغاک غربت افتاد۔ وایشان بر بساط الراحة، وديست الملة وهم يراؤون بالعمامة والجبة والعصى الجميلة بستر راحت خواب میکنند و ملت پامال شد و ایشان خود را با عمامہ وجبہ وعصا ہائے خوب