لُجَّة النّور — Page 473
روحانی خزائن جلد ۱۶ ۴۷۳ لجة النور وأخرج لهوى النفس فى كل أمر طريقًا، ولا غادر شفيقًا ولا شقيقًا۔ و برائے آرزوئے نفس در هر امر طریقے پیدا کرد و نه دوستے گذاشت و نه برادرے ومن أحسن إليه بأنواع الآلاء ، وسقاه كأس الأيادى والنعماء۔ فما و هر که از هرگونه نعمتها بر وے احسان کرد۔ ونوشانید اور ا پیالہ نعمتها و احسان ہا پس پاداش او كافاً بالعشير، ولو كان زوجًا أو من العشير، وما أحسن إلى أحد از ده یک نه داد اگرچه از دوست باشد یا از قرابتیاں۔وبیک دلو آب بر هیچ کس الماء ، بل استقل جزيل الآخرين من الخيلاء والاستعلاء۔ بدلو منا احسان نه کرد۔ بلکہ احسان دیگران را از راه ناز و تکبر کمتر شمرد۔ وإذا رأى جميلا من الزميل أو وجد نَزَلا من النزيل، فما شكرله وچوں نیکی و احسان از رفیق دید یا تحفه از مهمان یافت۔ پس شکر نه کرد او را كما هو سيرة الصلحاء، بل أخذ عابسًا وذهب مُعرِضًا كالسفهاء۔ چنانچہ سیرت نیکال است۔ بلکہ قبول کرد بحالت چیں بجبیں بودن باز اعراض کرد و هیچو کمینه مردم برفت۔ وإذا جاءه ضيف، شتاءً كان أو صيفًا، فما أكرمه بالخدمة وتواضع ١٣١ وچوں مہما نے بیاید سر ما باشد یا گرما پس بخدمت و تواضع و نرمی گفتگو الجنان ولينِ اللسان، وما استفسر أين بات وما أكل بل ضاق ذرعا | اکرام آں ضیف نہ کرد۔ پس از و دریافت نکرد که کجا خسپید و چه خورد بلکه دل تنگ شد وصار كالشيطان ۔وإذا صار من أغنياء فيخيّب الناس من معارف۔ وشیطان گردید۔ وچوں از تو نگراں گردید پس مردم را از عطا ہائے خود محروم داشت ولو كانوا من معارف ۔هذه حالاتهم، وكاد أن تنعدم جهلا تهم ۔ وإنى | اگر چه آن مردم از آشنایاں باشند ایں حالتہائے اوشان است و قریب است که امور باطله ایشاں معدوم شوند و أنا موتُ الرُّور، وحِـرُزُ المذعور ، وأنا حربةُ المولى الرحمن ، وحُجّة الله | من موت دروغ هستم و برائے کے تعویذ هستم که ترسانید و شد و ومن حر به خداوند بخشایند و بستم ۔ و حجت خدائے