اِعجاز المسیح

اِعجاز المسیح — Page 43

روحانی خزائن جلد ۱۸ ۴۳ اعجازالمسيح یشرک بـه مـن الـعـلـمـاء الـزمـر۔ أو يدعو من العرب ٢١) از گروه خود چند مولویاں را شریک خود کند یا برائے طائفة الأدباء ۔ أو يطلب من صلحاء قومه همه و این کار گروهی از ادیبان عرب بخواند یا از زاهدان دعاء لهذه اللأواء ۔ وما قلتُ هذا القول إلا ليعلم قوم خود دعائے و ہمتے برائے ایں سختی پیش آمده بجوید و الناس أنهم كلهم جاهلون۔ ولا يستطيع أحد منهم من این سخن نگفته ام مگر برائے ایس که تا مردم بدانند که این أن يكتب كمثل هذا ولا يقدرون وليس من ہمہ جاہلاں هستند و هیچکس از یشاں قدرت ندارد که مانند این تفسیر الصواب أن يُقال أن هذا الرجل المدعو كان عالمًا بنویسد - وایس عذر خوب نباشد که گفته شود که این شخص کہ برائے في سابق الزمان۔ وأمّا فى هذا الوقت فقد انعدم تفسیر نوشتن خوانده شده در زمان نخستین عالم بود و امادرمیں وقت پس علمه كثلج ينعدم بالذوبان۔ ونسج عليه عناكب النسيان۔ علم او معدوم شده است ہمچو برفی که بگداختن نا پیدا می گردد و پر فإن الـعـلـم الذى ادعاه۔ وحـفـظــــه ووعـــــاه۔ دماغ او تارہائے نسیان تنیده شده چرا کہ آں علمے کہ دعوئی آں ایں شخص وقرأه وتلاه لا بد أن يكون له هذا العلم كَدَر ربّاه۔ می کند و میگوید که من ایں ہمہ علوم را خوب یاد میدارم و خوانده ام