براہین احمدیہ حصہ چہارم — Page 379
روحانی خزائن جلد ۱ ۳۷۷ براہین احمدیہ حصہ چہارم اس کے خاص ارادہ سے ظہور پذیر ہیں۔ یہ امر کبھی ثابت نہیں ہوسکتا کہ کبھی (۳۲۳ دو گونه مناہج تلقین می کشاید ره حصول یقین بقیه حاشیه نمبرا | زان ہر طبیعت بحسب فہم و خیال مے بر آید بدان ز چاه ضلال فطرت بشر پیدا غرض آن میل فطرتے کہ خدا کرد ور آن ہمی خواست وحی ربانی نظرے کن بغور تا دانی فطرتت چون فتاده است چنان چون کشی سر ز فطرت اے نادان اقتضائے طبیعت انسان که نهاد ست ایزد منان گه بشر را کشد بسوئے قیاس تا نهد کار را بعقل اساس گاه دیگر کشد بمنقولات تا بیار آمد از بیان ثقات زینکه آرام قلب و اطمینان جز با خبار صادقان نتوان نیز چون واجب است در تعلم که بقدر خرد بود لا جرم راہ کشاده اند دوتا تا رسد ہر تفہیم طبیعتة بخدا تا ذکی و غیبی و اشرف و دون ره بیابند سوئے آن پیچون دیگر این است نیز هم برہان بر ضرورات وحی آن رحمان که چنین شہرت خدائے یگان ہرگز از جهد عقلها نتوان گر نہ گفتے خدا اَنَا الْمَوْجُود چون فتادے جہان برش بسجود این همه شور ہستی آن یار که از و عالم ست عاشق زار خود بینداخت آن خدائے جہان نه بشر کرد بر سرش احسان ای دریغ این چه آدمی زادند کز خدا در خودی بیفتادند عقل چون شد چوفیض وحی نہ بود دیده را ز آفتاب هست وجود او اگر نور خود نه بخشیدی چشم ما خود بخود چسان دیدی بلبل از فیض گل سخن آموخت منکر از وے همان که چشم بدوخت عالم گواه آلایش ابله منکر ز وحی و القائیش ہمہ