براہین احمدیہ حصہ دوم — Page 127
روحانی خزائن جلد ۱ ۱۲۵ براہین احمدیہ حصہ دوم اے رسن ہائے آز کرده دراز زین ہوس ہا چرا نیائی باز دولت عمر د میدم بزوال تو پریشان بفکر دولت و مال خویش و قوم و قبیله پر ز دعا تو بریده برائے شان ز خدا را بکشتنت آهنگ گه بصلحت کشند و گاه به جنگ این همه خاک پر رشته که پیوندت بگسلاند ز یار دل بندت هست آخر بأن خدا کارت نہ تو یار کسے نہ کس یارت قدم خود بند بخوف اتم تا روی از جهان بصدق قدم تا خدا ات محب خود سازد نظر لطف بر تو اندازد بادہ نوشی عشق و زان باده مس باشی , ہے خود افتاده نیست این جائے کہ مقام مدام هوش کن تا نه بد شود انجام مهر آن زنده نورت افزاید مهر این مردگان لقمہ و معدہ و سر و دستار کار آید سر پسر هست بخشش دادار حق باری شناس و شرم بدار پیش زان کز جہاں بہ بندی بار رو فاسقان بگردانی سگ وفا می کند تو انسانی از و از چه رو ترس باید ز قادرے اکبر ہر کہ عارف ترست ترسان تر در سیاه کاری اند عارفان در دعا و زاری اند اے خنک دیده که گریانش اے ہمایون دلے کہ بریانش اے مبارک کسیکه طالب اوست فارغ از عمر و زید با رخ دوست ہر کہ گیرد ره خدائے یگان آن خدایش بس ست در دو جہاں لا جرم طالب رضائے خدا بگسلد از ہمہ برائے خدا ۱۳۲