انجام آتھم

by Hazrat Mirza Ghulam Ahmad

Page 281 of 448

انجام آتھم — Page 281

۲۸۱ مكتوب احمد روحانی خزائن جلد ۱۱ يا شمسنا انظُرُ رحمةً وتحننا يَسْعَى إليك الخلق للإركاء ۲۸۱ اے آفتاب ما سوئے من برحمت بنگر مردم سوئے تو برائے ( پناہ ) گرفتن مے دوند أنت الذى هو عيــــن كـل سـعـادة تهوى إليك قلوب أهل صفاء سوئے تو دلہائے اہل صفا مائل ہستند تو آن استی که چشمه هر سعادت است أنت الذى هـو مــــــــبــدء الأنوار نورت وجـه الـمـدن والبيداء تو روئے شہر ہا و بیابان ہا روشن کر دی تو آن هستی که مبدء نورهاست إني أرى في وجهك المتهلل شأنا يفوق شؤونَ وجـهِ ذُكاءِ شانے مے بینم که برشان آفتاب فوقیت ہا دارد من در روئے روشن تو آفتاب ہدایت از مکه بر ماطلوع کرد شَمسُ الهدى طلعت لنا من مكة عين الندا نبعتُ لنا بـحـراء چشمہ بخشش از غار حرا برائے ما بجوشید ضَاهَتُ أياة الشمس بعضَ ضيائه فإذا رأيتُ فهاج منه بکائی روشنی آفتاب بعض روشنیہائے او مے ماند پس چون دیدم بے اختیار مرا گر یہ آمد نَسُعی گفتيان بدين مُحَمَّدٍ لَسْنَا كرجل فاقد الأعضاء ما همچو مردان در دین محمد صلی اللہ علیہ وسلم گوشش می کنیم مامثل آن شخصه نیشتم کہ بے دست و پا باشد أغلى المهيمن هممنا في دينه نبنى منازلنا على الجوزاء خدا تعالی در دین او ہمتہائے ما را بلند کرده است منزلہائے خود را بر جوز ا بنامے نہیم إنا جعلنا كالسيوف فندمعُ رأس الـــلـــــــــــام وهامة الأعداء ما همچو شمشیر ہا گردانیده شده ایم پس سرلیمان را و دشمنان را مے کو بیم ومـن الــلــنــام أرى رُجَيلا فاسقا غُولا لعينا نطفة السُّفهاء وازلیمان مرد کے بد کار را می بینم شکش خَبِيتٌ مُفْسِدٌ ومزوّرٌ بدگو خبیث مفسد دروغ آراینده است که شیطان ملعون از نطفه سفیهان است س يُسمَّى السَّعد في الجهلاء و منحوس است و نام او جاہلان سعدالله نهاده اند ما فارق الكفر الذى هو إرثه ضاهي أبـــــاه وأمـــــــه بــعـــــــمـــاء کفرے کہ وراثت او بودازان علیحده نشده است قد كان من دُود الهنود وزَرعهم من این شخص از کرمان هنود و تخم ایشان بود فالآن قد غلبت عليه شقاوة كان پس اکنون همان شقاوت بروئے غلبہ کرد و در کوری مادر و پدر خود را مشابه است عبدة الأصنام كالآباء و مثل پدر وجد خود از بت پرستان بود ، مُبيـــدة أُمّه العمياء که ما در کور اور ا ہلاک کرده بود إني أراه مُكذِبًا ومكفّرًا ومحقرًا بــالــــــــــــب والإزراء من او را می بینم که او تکذیب من میکند و مرا کا فرمیگوید و با تحقیر کردن و دشنام دادن بہتا نہامے بندد يُؤذى فـــمــــا نشـكـوومانَتَأَسَفُ كَلْبٌ فيـغـــــلــى قــلبــــــه لـــــــواء آزارمی و دیگر ما نه شکایت میکنیم و نه افسوس میکنیم زیرا نکه او سگے است پس دل او برائے عوعو کر دن مے جوشد