البلاغ

البلاغ — Page 452

۴۵۲ ترغيب المؤمنين روحانی خزائن جلد ۱۳ و اما نحن فصبرنا على اقوالهم وثبتنا قلوبنا تحت اثقالهم۔ لتعلم الدولة انا لسنا مگر ما بریخن ایشان صبر کردیم وزیر بار ہائے ایشاں دل را ثابت داشتیم تا گورنمنٹ انگریزی بداند که مایچ اشتعال و بمستشيطين مشتعلين۔ ولا نبغى الفساد بالمفسدين۔ غضب نمی داریم۔ وہیچو مفسداں فساد را نمی خواہیم ۔ ولا ننسى احسان هذه الحكومة فانها عصم ا اموالنا و اعراضنا وا حسان این حکومت را فراموش نمی کنیم زیرا نکہ ایشاں مال ہائے ما را و آبرو ہائے ودماءنا من ايدى الفئة الظالمة۔ فالان تحت ظلها نعيش بخفض و راحة۔ ما را و خون ہائے ما را حفاظت کردند و اکنوں زیر سایڈ ایشاں بآسانی و راحت می گذرانیم و ولا نرد مورد غرامة من غير جريمة و لا نحل دار ذلة من غير معصية۔ بل بغیر جر سے بیچی تا وا نے عائد حال ما نمی گردد و در مقام ذلت بدوں معصیت نمی آئیم ۔ بلکہ از ہر نامن كل تهمة و آفة۔ و نكفى غوائل فجرة وكفرة۔ فكيف نكفر نعم تهمت و آفت در امن هستیم و از مفاسد بد کاراں کفایت کردہ شدیم ۔ پس چگو نه نعمت منعم را المنعمين۔ و كنا نمشى كاقزل قبل هذه الايام۔ وما كان لنا ان نتكلم بشيء ناسپاسی کنیم و ما پیشتر از میں بیچولنگ می رفتیم و مجال ما نبود که در دعوت جناب پیغمبر خدا صلی اللہ علیہ وسلم في دعوة دين خير الانام۔ وكان زمان الخالصة۔ و زمان الذلة والمصيبة چیزے بگوئیم و زما نہ سکھاں زمانہ رسوائی و مصیبت بود - شریفاں درو حقیر شدند و کنیز کاں صغر فيه الشرفاء۔ واسادت الآماء۔ وصبت علينا مصائب ينشق القلم سردار ہا پیدا کردند و آن مصیبت با بر ما ریخته شدند که قلم بذکر آن منطق می گردد و از وطن با بذكرها و خرجنا من اوطاننا باكين۔ فقلب امرنا بهذه الدولة من بؤس الى بگریز خارج شدیم ۔ پس کار ما در این سلطنت از تنگی سوئے فراخی مبدل شد ۔ و از با دتند رخاء۔ و من زعزع الى رخاء۔ وفتح لنا بعناياتها باب الفرج۔ و اوتينا الحرية بعد سوئے ہوائے نرم منق منقل ، گشت - و از مهربانی او در کشادگی بر ما کشوده شد - و بعد از