مِرقاتُ الیقین فی حَیاتِ نورالدّین — Page 72
الهی سمن نمال نیچه ذکر خفی گردان دهانم را گویا بحرفے خبر شائے خود زبانم را معرفت ور جو تیار خاطرم بنشان معطر کن چو نخل از ہوئے وحدت مغز جانم را دست ادب را کوته از من گاه نزدیکی ره چونے ہنگام دوریها رسائی زبانم را غفلت سرا از شهرت بسیار گم نامم دریس بلند آوازه گردان چون قیامت داستانم را بمره گان سیہ چشمان گره از کار من بکشا به بند از تار زلف عنبریں مویاں میانم را نمیخواهم که در عالم دلے از من غمیں باشد ز فیضِ دوستی آگاه گرداں دشمنانم را