Invitation to Ahmadiyyat — Page 349
349 he had in fact lost the case but was happy because he would now have time to remember God in solitude. When the Promised Messiah as got weary of these court cases, he wrote a letter to his father asking to be relieved of the duties. I reproduce the letter below to demonstrate how averse the Promised Messiah as was to worldly endeavours even in his youth, and how he loved to spend time in the remembrance of God. The Promised Messiah as wrote this letter in Persian, as was customary at that time: رضحت وادل دخموم نم الستم! رمامس ِ الغامہن و وقادع دفو� ی �اہن اجب ٓاوردہ، رعموض م ہک ن م�یک� م و مشچب ِ رس اشمدہہ ن �ب�ی� ےم ن ں ی لع� یں ا�ی�ّام ربای ا � �د، وچہکن در ن م�یک� رضحت ِ واال �اں ش س ی درہمہ اممکل والبد رہ اسل انچں وابےئ ےم ادتف ہک دواتسںرا از دواتسں ووخ� یم ل� یں احدہث ٔ ا � ن �چ�ُ یم و � ظ ع� یں انرئہ � م ہک ا ن �ب�ی� اسےل ےمن چ � ی �ہ� �د. و ن م�یک� �اں دُجا ش س ی را از وخ� ِ �ی� ا رسد دشہ اتس ورُو از وخف ن �د. رظن ربٓاں دل از د� ن �یفگ� ن � در ٓاں اسل وشر ِ ق�ی�اتم � د واکش ن �ی�رازی �ب� ی �ادےم ٓا�ی� ش س دعسی ن ں ی � حلصم ادل ن � ی � ش س یں دو رصمہع � اجں زر دو ارثک ا �ود. ش م�ی� ہ ت � ن ی� � رسحت ر �ی�دار ئ ِرمع ان اپ� ہ رب ی ک� ت نکم � از ابز ٔی روزاگر ن ں یم � ابمش ا کمن ّص ےہ) ل ن � ت � (رضحت ادقس ؑ اک ادتبایئ ا�ی�ّام اک ی�وان ِ رفخ � یں دو۲ رصمہع اثین از د � ا ر ن �ی� ن و� �ود. ش م�ی� اپش ِ رجاتح ِ دل �ی�اےئ دُوں دل دنبماے وجاں ن دب� َل ےم ردس اناہگں ب �َ ہک وتق ا م و �ب�ی�اد او ن ب�چ�ی� � م و دانم از تبحص ِ رمدم ن �ی� ش س ن � �بق�یہ رمع در وگہش ٔ اہنتیئ ذٰہلا یم وخامہ ہک احبسہن ٗ وغشمل وشم، رگم زگہتش را ذعرے و امافت را دتار ےک وشد.