Haqiqatul-Wahi (The Philosophy of Divine Revelation) — Page 971
[ARABIC ODE BY THE PROMISED MESSIAH] يَا سَيِّدِي يَا مَوْثِلَ الضُّعَفَاءِ جثنَاكَ مَظْلُومِيْنَ مِنْ جُهَلَاءِ اے سردار من اے جائے باز گشت ضعیفان ما بجناب تو از جور جاهلان رسیدیم O my master! O refuge of the weak! We have come to you after suffering at the hands of the ignorant. إِنَّ الْمَحَبَّةَ لَا تُضَاعُ وَ تُشْتَرى إِنَّا نُحِبُّكَ يَا ذُكَاءَ سَخَاءِ محبت ضائع کرده نمی شود و کریمان آن را می خرند ما با تو اے آفتاب سخاوت محبت می داریم Love is never wasted; it is granted its due price. O gracious Sun! We are in love with you. يَا شَمْسَنَا أَنظُرْ رَحْمَةً وَ تَحَنُّنَا يَسْعَى إِلَيْكَ الْخَلْقُ لِلْإِرْكَاءِ اے آفتاب ماسوئے من برحمت بنگر مردم سوئے تو برائے پناہ گرفتن می دوند O our Sun! Cast the glance of love and mercy; All creation is hastening towards you for refuge. أنتَ الَّذِي هُوَ عَيْنُ كُلِّ سَعَادَةٍ تهوى إِلَيْكَ قُلُوْبُ أَهْلِ صَفَاءِ تو آن هستی که چشمه سوئے تو دلہائے اہل صفا مائل هستند سعادت است ہر You are the one from whom every good springs forth; The hearts of the pure-hearted incline to you. أَنتَ الَّذِي هُوَ مَبْدَءُ الْأَنْوَارِ نَوَّرْتَ وَجْهَ الْمُدْنِ وَ الْبَيْدَاءِ تو آن هستی که مبده نوریاست تو روئے شہر با و بیابان با روشن کردی You are the one who is the source of light; You have illuminated the cities and deserts. 971