دُرّ مکنون

دُرّ مکنون — Page 84

AN از کرم میکنی تو بستیاری پرده نفس ما نه برداری بار یا خوانده ایم و بشنیدیم هم از ان روشنی بے دیدیم یا هر که از خود تهی شد و خالی پر شود از تجلی عالی تا ترا در دل تو جا باشد یار را میل تو کجی باشد دل چو دیوار ریگ شکسته جان بسیار عزیز پیوسته چون غم و درد ہوش بر باید مون رحمت جوش می آید چون به بندی نظر مرکز خاک میکشانند در عالم پاک با خاکسارم چو مرده صد سال بندہ نفس و پائے بند ضلال از کرم سوئے خویش را ہم دو و از شر نفس من پنا ہ مردہ اینکه جود و کرامتت مشہور ایک نظر بر من کے رحیم و غفور نظر الرحیم پر سر مو گرم زبان گردد هم نه الطاف تو بیان گردد اے کریم و رحیم وچاره گرم چاره سازی بکن بیک نظرم شادیم ده که نعم دل من جهت او تادم زیاد بگیرم دست ده من یا دوری کن کہ بے تو یا دوست ہے تو یا در هفت کشور نیست شور عشق خودم بدل انداز و از دگر کار تا رہا تم ساز آتشه در ضمیر من النروز که بسوزم زسوز آن شب روز ره آنان نما که پاکان اند و از نجم عشق تو پہلا کان اند پاک دنیان و پاک کنیشیان اند و از برائے تو سیندر ایشان اند شکر کن شکر گرچه بر تو شر است زانکه اندر قضا زید بہترے آست زیبا