دُرّ مکنون

دُرّ مکنون — Page 66

تا نہ نالہ کے مجند و نیاز آن در بے نشان نگرد و باز ذکر سید رد و نیش غم خورده فرق افسرده است دل برده ہر نظر کا اندران بدنی دانی باز وارش اگر تو بتوانی۔چون زکارے بر نجد ان الدار روسیا هی است غیبت آنکار خاک بر لذتے کہ پیوندت بگسلاند زیار دل بندت ہر نے حال و طور دل دریا که بماند صفا پر قتل و آب نئے در و جوش شہرت و نہ عنبال نہ بکین کے باستکبار کے فرومانده از طریق خدا دل نہا ده بعشرت دُنیا ائے بفکر متاع و منصب جا ہر کہ اُفتاد بهر او در خاک زود بینی رسیده تا افلاک او تا نه بینی بجنگ خطر جان کے شود نام تویل میدان جارہ دنیا و دین کجا نبازی است نه چنین سهل گردن افرازی است آنکه از عشق نبودش رنگے دل نباشد مگر بود سنگی روازان یا ر چون بگردانی سنگ و فامیکند تو انسانی شہر را ہے تو و لبراچه کنم چون بدشت است آہو کے ختم هر چه اندازدت زیار جدا باش زین کارو بار جدا آب آید به پستی از بالا همچنین آنگه گوهر والا کبر و نخوت نشان بد گر رسیت خودستائی دلیل ہے ہنر سیست سرکشیدن بلند نا دا نیست بر خلاف سرشت انسا نیست گه