دُرّ مکنون — Page 182
١٨٢ بش چشمه است ز آب حیات رخش آفتاب است و ابر و بلال زبالائے پاکسش چه آرم نظیر کہ سروے نباشد بدین اعتدال ازین نیلگون است پیر فلک که پیش کمالش ندارد کمال چه آدم چه نوح و چه دیگر رسل همه آمدند از وجودش ظلال فلک گردد از هر گرد زمین از بین کش بود تا برم سے نغال چه شمس و چه بد روچه دیگر بخورم همه یافتند از جانش جمال و بد کس کو ز فرمان او چشم بست از دست دو عالم خود گو شمال نظر یا رسول خدا سوئے ما ندارم جز از تو یکی اشتغال شنائے تو از ما نگر در تمام بطول زمان و بهتر اللیال از شمار کمالات تو چون کنم که بگذشت هم چند گام از حال مت دیم به آستانت چو خاک نشان بر سرم آستین نوال توئی زیور ہر دو عالم جو تو بگیتی ندارد فاک یک مثال چت تو معمار دلہائے اسے واریان بنا کردہ تو نگی در زوال تو آن شاہ پاکان با شو کتے کہ رعبت نهند بند بر بدخیال تو آن پاک پاکیزه در گوهری که گوهر نه تو بست در انفعال تو سر چند پیش از جهانی ولی تولی آخرین نقش آن والجلال بیا اے رخت چشمه زندگی دل پاک تو سحر آب زلال برا نام گر نور تو او نتدبر و عقد شب باز آغوش سال اگر طائرے گردم ام مصطفے پرم سوئے شہرت به پینت بال در