ایک عزیز کے نام خط — Page 86
احمد آخر زماں کر نور أو شد دل مردم زخور تاباں ترے از بنی آدم فزوں تر در جمال وز لالی پاک تر در گوہرے ليش جاری ز حکمت در دلش بہر حق از معارف کوثرے پر داماں زغیرش پر نشاند ثانیئے او نیست در بحر و برے آں چراغش داد حق کش ابد خطر نے زیاد مرمرے پہلوان حضرت جلیل پر میاں بسته ز شوکت خنجرے تیر او تیزی بہر میداں نمود او ہر جا نموده جو ہرے کرد ثابت پر جہاں عجز بُتاں وانموده زور آں یک قادری عاشق صدق و سداد راستی و فساد و ہر شرے را بنده دشمن خواجه پادشاه كذب و مرعا جزاں و بیکساں را چا آں تر جمہا کہ خلق از وے بدید ندیده در جہاں از مادری 86