The Shining Lamp — Page 180
180 سر بتابد زان مه ِ من چون منی دشمنی گمان بر حق لعنت آن منم کاندر ره آن سروری درمیان ِ خاک و خون بینی سری تیغ گر بارد به کوی آن نگار آن منم کاوّل کند جان را نثار وری گر همین کفر است نزد ِ کین کافری من چون آنکه نصیبی خوش لعین و ّال دج و گفتند کافرم منندانماینچهایمانستودین هاست شانچونسنگ اینطبیعتهای در برِشان گر دلی بودی کجاست کار اینان هر زمانی افتراست هواست و حرص دمی هر اینان یار دل پر از خبث است و باطن پر ز ِ شر دورتر ایشان از ّت ِ نی صحت دلی در باشد چو نیت صحت بر گل ِ صدق اوفتد چون بلبلی ها نمی بندد میان بر شرارت نهان اسرار دانای از ترسد باکی و ترک حیا لیکن این بی افترا بر افترا بر افترا این نه کار ِ مومنان و اتقیاست این نه خوی بندگان ِ باصفاست پرستار ِ هوا دم هر او که هر من چسان دانم که ترسد از خدا خویشتن را نیک اندیشیده اند های، این مردم چه بد فهمیده اند