تریاق القلوب — Page 134
روحانی خزائن جلد ۱۵ ۱۳۴ تریاق القلوب ازاں مرا بدیں خطاب مرا ہرگز التفات نبود چه جرم من چو چنیں حکم از خدا باشد بتاج و تخت زمیں آرزو نمیدارم نه شوق افسر شاہی بدل مرا باشد مرا بس است که ملک سما بدست آید که ملک و ملک زمین را بقا کجا باشد حوالتم بفلک کرده اند روز نخست کنوں نظر بمتاع زمین چرا باشد مراکہ جنت علیاست مسکن و ماوا چرا بمزبلہ ایں نشیب جا باشد اگر جہاں ہمہ تحقیر من کند چه غم که با من ست قدیرے کہ ذوالعلی باشد منم مسیح زمان و منم کلیم خدا منم محمد و احمد که مجتبی باشد نه بلعم است که بدتر ز بلعم آں ناداں که جنگ او کلیم حق از هوا باشد قفس پریدم بروں کہ دنیا نام کٹوں بکنگره عرش جائے ما باشد بگلشن رضوان حق شدست گذر مقام من چمن قدس و اصطفا باشد کمال پاکی وصدق و صفا که گم شده بود دوباره از سخن و وعظ من بپا باشد مرنج از سخنم ایکه سخت بے خبری که اینکه گفته ام از وحی کبریا باشد کیکه گم شده از خود بنور حق پیوست هر آنچه از دهنش بشنوی بجا باشد نیا مدم ز پئے جنگ و کارزار و جہاد غرض ز آمدنم درس اتقا باشد بخاک ذلت و لعن كسا رضا دادیم بدیں غرض که بر نیستی بقا باشد درونِ من ہمہ پُر از محبت نوریست که در زمان ضلالت از و ضیا باشد بجز اسیری عشق رخش رہائی نیست بدرد او همه امراض را دوا باشد عنایت و کرمش پرورد مرا هر دم به بینی اش اگرت چشم خویش وا باشد بکارخانہ قدرت ہزار ہا نقش اند مگر تجلی رحماں ز نقش ما باشد بیامدم که ره صدق را درخشانم بدلستاں برم آنرا که پارسا باشد بیامدم که در علم و رشد بکشایم بخاک نیز نمایم که در سما باشد