تحفۂ غزنویہ — Page 533
روحانی خزائن جلد ۱۵ ۵۳۳ تحفه غزنویه گر گذشت این سال و عدم بے نشاں ہر چہ میگوئی ہے گو بعد زاں صالحان را این طریق وسنت است راه استعجال راه لعنت است هر که روشن شد دروں از حضرتش کیمیا باشد دمی در صحبتش ہر که او را ظلمتی گیرد به راه دامن پاکان است او را عذرخواه آن خدا با یار خود یاری کند با وفاداران وفاداری کند هر که عشقش در دل و جانش فتاد ناگہاں جانے در ایمانش فتاد عشق حق گردد عیاں ہر رُوئے او ہوئے او آید ز بام وگوئے او بر دید او باشد بحکم دید او خود نشیند حق پئے تائید او بس نمایاں کا رہا کاندر جہاں مے نماید بہر اکرامش عیاں صد شعاعش مے دہد چون آفتاب تا مگر جانے بر آید از حجاب ایں چنیں برمن کرمها کرده است منکرم برخود ستمها کرده است علیم قرآن علم آں طیب زباں علم غیب از وحی خلاق جہاں این سه علم چون نشانها داده اند ہر سہ ہمیچوں شاہداں استادہ اند آدمی زادے ندارد پیچ فن تا در آویزد در یں میدان بمن حجت رحمان بر ایشان شد تمام یاوہ گوئی ماند در دست لئام از کسوف و ترک آں نورے کہ بود مهر و مه هم پیشم آمد در سجود ایں نشاں بر آسماں رحماں نمود بر زمیں ہم دست بیت با کشود بست لطف یار من بر من اتم او مرا شد من هم از بهرش شدم راحت جانم بیاد روئے اوست دلیرم در شد بجان و مغز و پوست ۔ راز ہا دارم بیار دلبرم شد عیاں از من بهار دلبرم ہر کسے دستے دامانی زند ما به ذيل حتى و قيوم واحد :