تحفۂ غزنویہ — Page 532
روحانی خزائن جلد ۱۵ ۵۳۲ تحفه غزنویه قادر است و خالق و ربّ مجید هرچه خواهد می کند بجزش که دید نطفه را روئے درخشاں می دهد سنگ را لعل بدخشاں می دهد بر کے چوں مہربانی مے کند از زمینی آسمانی می کند ہم چنیں بر من عطائے کرده است فضل ہا بے انتہائ کرده است مظہر انوار آں بے چوں شدم در معارف از همه افزون شدم یار من بر من کرم دارد ہے صد نشاں دارم اگر آید کے بشنوید اے مردگاں من زنده ام اے شبانِ تیره من تابنده ام این دو چشم من کہ زیب این سرم ببیند آں یارے کہ یارے دلبرم این قدم تا عرش حق دارد گذر و این دو گوشم را رسد از حق خبر صد ہزاراں همستم بخشیده اند و این رخم از غیر حق پوشیده اند می دهم فرعونیاں را ہر زماں چوں ید بیضائے موسیٰ صد نشاں زیں نشانہا بدر گاں کور و کر اند صد نشاں بینند و غافل بگذرند افتادم ز چشمان بشر از مقامم کس نمی دارد خبر در من افتادند از نقص عقول بخت برگردیده محروم از قبول کس ز راز جان من آگاه نیست عقل شان را تا در ما راه نیست از سر حمق است جوش و جنگ شاں و از پیئے اطفاء حق آہنگ شاں اے مزور گر بیائی سُوئے ما و از وفا رخت افگنی در کوئی ما و از سر صدق و صداقت پروری روزگاری در حضور ما بری عالمی بینی ز ربانی نشاں سوئے رحماں خلق و عالم را کشاں من نہ مے خواہم کہ آزارے وہم پر سر ہر ماہ دینارے دہم ہم چنیں یک سال می باید قیام از من این عهد است و از توالتزام دور