سراجِ منیر

سراجِ منیر — Page 1

روحانی خزائن جلد ۱۲ سراج منیر بِسمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ نحمده ونصلى على رسوله الكريم جَاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ إِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوقًا رو بدو آرکہ گر بنگر اے قوم نشانہائے خداوند قدیر چشم بکشا که بر چشم نشانی است کبیر او بپذیرد رو تافت ور نه این روئے سیہ ہست بتر از خنزیر چون بتابی سرخود زاں ملک ارض و سما گر بگیر د ز غضب پس چه پنه هست وظهیر قمر وشس و زمین و فلک و آتش و آب همه در قبضه آن یار عزیز اند اسیر قدسیان جمله بلرزند ازان هیبت پاک انبیا را دل و جان خون و الم دامنگیر جنت و دوزخ سو زنده از و می لرزند تو چه چیزی چه ترا مرتبہ اے کرم حقیر چند این جنگ و جدل با بخدا خواهی کرد تو به کن تو به مگر در گذرد از تقصیر من اگر در نظر یار مقامی دارم پس چه نقصان ز نکوهیدن تو واز تکفیر لعنت آن است که از سوئے خدا می بارد لعنت بد گهران است یکے ہرزہ نفیر اے برادر ره دین است ره بس دشوار خاک شو خاک مگر باز کنندش اکسیر تو بلا کی اگر از کبر بتابی سرخویش من ازو آمدم و با تو بگویم چو نذیر آن خدائے کہ ازو خلق و جهان بیخبر اند برمن او جلوه نمودست گراہلی بپذیر اما بعد واضح ہو کہ اس وقت میں خدا تعالیٰ کے ایک بھاری نشان کو بیان کروں گا مبارک وہ لوگ جو اس کو غور سے پڑھیں اور پھر اس سے فائدہ اٹھا ئیں ۔ یقیناً یاد رکھیں کہ خدا کا ذب کو وہ عزت نہیں دیتا جو اس کے پاک نبیوں اور برگزیدوں کو دی جاتی ہے ۔ مردار خوار کاذب کا کیا حق ہے کہ آسمان اس کے لئے نشان ظاہر کرے اور زمین اس کے لئے خارق