سراجِ منیر — Page 96
روحانی خزائن جلد ۱۲ ۹۸ سراج منیر ہر کہ زیں سان خبث در جانش بود کا فرم گر بوئے ایمانش بود ی متن برین مردم بخواندم آن کتاب کان منزه اوفتاد از ارتیاب ہم خبر ہا پیش کردم زاں رسول کو صدوق از فضل حق پاک از فضول لیکن اینان را حبق روئے نبود پیش گر گے گریه میشے کا فرم گفتند آن یقین گویا دلم بشگافتند و روہا تافتند سود اندرینان خوب گفت آن شاه دین کافران دل برون چون مومنین حب دنیا ہست و کبر و کینه ها ہر زمان قرآن مگر در سینه ها ہر مصاف دانش دیں نیز لاف است و گذاف پشت بنمودند وقت جاہلانے غافل از تازی زبان ہم ز قرآن ہم ز اسرار نهان کبر شان چون تا کمال خود رسید غیرتِ حق پردہ ہائے شان درید دشمنان دین چو شمر نابکار دین چو زین العابدین بیمار و زار تن ہمی لرزد دل و جان نیز هم چون خیانتہائ ایشان بنگرم و کنند تا نظام کارما برہم زنند مکر ہا بسیار کردند لیکن آن امری که هست از آسمان چون زوال آید برد از حاسدان من چه چیزم جنگ شان با آن خداست کز دو دستش این ریاض و این بناست ہر کہ آویزد بکار و بار حق اوستاده مید از پے پیکار حق ما دراصل نخچیر حق است فانی ایم و تیر ما تیر حق است صادقی دارد پناه آن یگان دست حق در آستین او نهان ہر کہ با دست خدا پیچد ز کین بیخ خود کندد چو شیطان لعین است اے بسا نفسے کہ ہمچو بلعم کار او از دست موسی برهم است آمدم بروقت چون ابر بہار با من آمد صد نشان لطف یار آسمان از بهر من بارد نشان ہم زمین الوقت گوید ہر زمان این دو شاہد بهر من استاده اند باز در من ناقصان افتاده اند