سراجِ منیر — Page 95
روحانی خزائن جلد ۱۲ ۹۷ وہر سراج منیر منکه می بینم رخ آن دلبرے جان فشانم گر دل دیگرے ساقی من هست آن جان پرورے ہر زمان مستم کند از ساغری محو روئے اوشدست ایں روئے من ہوئے او آید ز بام و و کوئ من بس که من در عشق او هستم نهان من همانم من همانم من همان سر پدید دشمنے جان من از جان او یا بد غذا از گریبانم عیان شد آن ذکا احمد اندر جان احمد شد اسم من گردید آں اسم وحید فارغ افتادم بدو از عـ زو جاه دل ز کف و از فرق افتاده کلاه برمن این بهتان که من زان آستان تا فتم سر این چه کذب فاسقان من چون منے بتابد زان مه لعنت حق بر گمان آن منم کاندر ره آن سرورے درمیان خاک و خون بینی سرے تیغ گر بارد بکوئے آن نگار آن منم کاول کند جان را شار گر ہمین کفر است نزد کین درے خوش نصیبے آنکه چون من کافرے دجال و لعین من ندانم این چه ایمان ست و دین ایں طبیعت ہائے شان چون سنگ ہاست در بر شان گردے بودے کجاست کار اینان ہر زمانے افتر است یار اینان ہر دمے حرص و ہوا ست دل پر از خبث است و باطن پر ز شر صحت نیست از ایشاں دور تر نیت چو باشد در دلے بر گل صدق اوفتد چون بلبلے کا فرم گفتند و بر شرارتها نمی بندد میان ترسد از دانائے اسرار نهان لیکن ایں بے باکی و ترک حیا افترا پر افترا پر افترا این نه کار مومنان و اتقیاست این نه خوئے بندگان باصفاست ہر کہ او ہر دم پرستار ہوا من چسان دانم که ترسد از خدا خویشتن را نیک اندیشیده اند ہائے این مردم چه بد فهمیده اند اتباع نفس اعراض از خدا بس ہمین باشد نشان اشقیا