مواہب الرحمٰن — Page 275
روحانی خزائن جلد ۱۹ ۲۷۳ مواهب الرحمن المصائب على دين الرحمن۔ ولا أدرى لِمَ أقبَلَ الناسُ على إقبالَ مَن لبس الصفاقة، بردین خدا مصیبتی ست و نمیدانم که چرا مردم بمن هیچو کسی رو آوردند که جامه بے شرمی را می پوشد وخلع الصداقة؟ أجئتُهم فى غير الأوان أو عرَضتُ عليهم ما خالف آى الفرقان؟ و کشید جامه راستی را آیا من در غیر وقت خوزه آمده ام یا بر ایشان چیزی عرض کردم که مخالف آیت قرآن ست أو قتـلـتُ بعض آبائهم، فاغتاظوا لسفك دمائهم؟ وقد أراهم الله لي الآياتِ، یا من بعض پدران ایشان را کشته ام ۔ پس بودجه کشتن ایشان بر من خشمگین شدند و تحقیق نمو خداتعالی برائے من نشانها وشهد بالبينات ۔فمن بعض الآيات بليّة الطاعون من رب العباد، و بمعجزات گواهی من داد۔ واز بعض نشان ہا بلائے طاعون است از خدا تعالیٰ۔ وقد أخبرت بــه ولـم يـكـن مـنـه أثر في هذه البلاد ۔ ومن بعضها موت (۵۵ و من از و خبر دادم و در ملک ازو هیچ نشانی نہ بود۔ و منجملہ آں موت بعض العلماء بهذه البقعة، كما كنت أنبأت بها قبل تلك الواقعة، فصال بعض علماء ست دریں دیار چنانچه قبل ازیں واقعه خبر داده بودم و حمله کرد عليهم الطاعون كراكب تام ،الآلات، مغتال في الفلوات ۔فأخذهم برایشاں طاعون ہمچو سوار کامل السلاح که ناگاه کشنده باشد در بیابا نہا۔ پس گرفت آنها را ما يأخذ الأعزل من شاكى السلاح، والجبانَ مِن كَمِي طاعن بالرماح ۔ آں حالت کہ بے سلاح را و بزدل را از سوار درخشنده نیزه با ☆ ومنها مانصرنا ربُّنا في أمر التطعيم، وجعل العافية حظنا عند البلاء واز انجمله آں نشان ست که درباره خال زدن بنمود وعافیت در وقت بلاء عظیم بهره ما العظيم ۔ وكان التطعيم في أول الأمر شيئا عليه يثنى، والشفاء به يرجى، کرد و خال زدن در اوّل امر قابل تعریف بود وشفا از وامید داشتند ثم لما خالفتـه بـوحـى مـن الرحمن، ظهـر مـا ظـهـر من عيبه ولم يبق باز چوں بوحی الہی مخالفت آن می کردم پس ظاہر شد آنچه ظاهر شد از عیب آں و باقی نماند سہو کتابت معلوم ہوتا ہے” وقت خود “ ہونا چاہیے۔ (ناشر) یا سہو کتابت معلوم ہوتا ہے” را می گیرد “ ہونا چاہیے۔ (ناشر)