مواہب الرحمٰن — Page 259
روحانی خزائن جلد ۱۹ ۲۵۷ مواهب الرحمن وروايات لا تُرَدّ ولا تُنسب إلى كذاب بالاستعجاب۔ ورأينا العامة عند سماع ٣٩ و آں روایتہا کہ نہ رد تو اں کر دو نہ سوئے دروغگوئی منسوب تو اں کرد و عام مردم را وقت شنیدن خال زدن التطعيم في الخوف المزعج والفرق المحرج، ومع ذالك وضعناهم موضع الدواب، در خوفی یافتم که بیقرار کننده بود و در ترس بیتاب کننده مشاهده کردیم و با وجود این ما اوشان را در چار پایاں جا دادیم وما عبـانـا بهم ولا بأقوالهم كأولي الألباب۔ وبينا نحن في هذا الدفع والذب ونہ پروائے ایشاں کردیم و نه پروائے قول ایشان و دریں میان که ما در دفع خیالات عامه مشغول بودیم والاستدراك على العامة والسعى والخبّ إذ أتتنا جرائد من الحكومة و از بهر اثبات غلطی ایشان در سعی و تاخت بودیم که ناگاه ما را از طرف حکومت اخبار ها رسید فيها نبأ عظيم، وخبر أليم ۔ فارتعدت الفرائص عند سماعه، وظلع فرس که در انها خبری عظیم و واقعه دردناک نوشته بود پس بحجر دشنیدن آن خبر شانه با جنبیدند ۔ واسپ سعی کردن السعى بسطاعه۔ فقر أنا الخبر كما يقرأ المحزونون، وقلنا إنا لله وإنا إليه راجعون بداغ آن خبر خم شد۔ پس آن خبر را بخوانیدیم همچناں کہ غمن کان میخوانند گفتیم انا لله وانا اليه راجعون ۔ وهذا هو الخبر الذي أشعته قبل هذا النعي الأليم، وقلت إن العافية معنا واین همه خبر است که شائع کردم آنرا پیش زمین خبر مرگ که دردناک ست ۔ گفتم که عافیت با ماست لامع أهل التطعيم۔ وإنه آية من الآيات، ومعجزة عظيمة من المعجزات، فنُسَرّ بها و نہ بکسانیکه صاحب خال زدن هستند و این نشانی از نشانهاست و معجزه بزرگ از معجزات است۔ پس ما بوجه این مع ذالك نبكى على الثيبات الباكيات، واليتامى الذين ودعوا آباء هم قبل وقتهم نشان خوش هستیم لیکن با وجود ایس می گریم بر بیوگان گریه کنندگان و بر آن یتیمان که قبل از وقت خود بتلك المعالجات ۔ فيا أسفا على يوم عُرضوا فيه للتطعيم، وليت شعرى لو أتوني پدران خود را پر رود کردند بدین علا جہا۔ پس افسوس بر آن روز که برائے خال زدن پیش کرده شدند ۔ و کاش اگر نزد من بیامدندی مؤمنين لحفظوا من هذا البلاء العظيم۔ وما أدراك ما هذه الآفة، ثم ما أدراك ازین بلائے عظیم نجات یافتندے بیچ دانی کہ این آفت چیست باز میدانی که