مواہب الرحمٰن — Page 229
روحانی خزائن جلد ۱۹ ۲۲۷ مواهب الرحمن أتقبل أو تأبى؟ وما أنكرني إلا الذى خاف الناس ، أو كان من الذين 9 قبول میکنی یا انکار و انکار من هیچکس نمیکند بجز آنکس که از مردم بترسد یا متکبری يستكبرون، أو ما فكر حَقَّ فكره، فتخلَّفَ مع الذين يتخلّفون، أو لم يصبر على ما باشد یا در کار من چنان فکر نه کرد که حق فکر کردن است و با تخلف کنندگان تخلف کر دیا بر ابتلائے ابتلاه به الله، فعثر وصار من الذين يهلكون۔ أَحَسِبَ النَّاسُ أَنْ يُتْرَكُوا که از خدا رسید بر صبر کار بند نشد و بسر افتاد و از انان گردید که بلاک شده اند چه گمان دارند که خدا از یشان أَنْ يَقُولُوا آمَنَّا وَهُمْ لَا يُفْتَنُونَ وقد ردف الابتلاء نفوسهم وأموالهم و بدین قدر راضی گردد که دعوی ایمان آوردن کنند و هنوز از رو کنند و هنوز از روئے اعمال امتحان شمانه کرده باشد و حد شد و تحقیق بلا أعراضهم، ليعلم الله أنهم كانوا يصدقون وما كانوا كحَطَبٍ يتشظى۔ در پس جانہائے اوشان و مالہائے اوشان و آبروئے اوشان است تا خدا بداند که ایشان صادق هستند و همچو آن هیزم ثُم اعلم أيُّها العزيز، أنى لستُ كرجل يخالف الأسباب من تلقاء نفسه نیستند که با ندک صدمه پاره پاره میشود باز بدان اے عزیز کہ من ہمچو مردے نیستم که از رائے خود ترک اسباب ويسلك مسلك الحمقى، بل أعلم أن رعاية الأسباب شيء لا يُترك و کند و راه نادان اختیار نماید بلکه میدانم که رعایت اسباب چیزی ست که بجز ارشاد وحی الہی ا لا يُلغى إلا بعد إيحاء الله الوهاب، وما كان لبشر أن يترك الأسباب ترک نتوان کرد و ابطال آن نتوان نمود و هیچ انسان را نمی رسد که اسباب را بجز من غير وحى انجلي۔ فلا تعجل على من غير بصيرة، ولا تجعلني دريةً لرماحك وحی جلی فروگذارد۔ پس بغیر بصیرت برمن عجلت مکن و مرانشانه نیزه خودگردان و نشانه وغرضًا لعائر يرمى ۔ إنك لا تعلم دخيلة أمرى وحَبِیءَ باطنی، فلیس لک تیر ہوائی مرا مکن که مقصد آن معین نیست تو راز اندرون مرانمی دانی و بر پنهانی باطن من اطلائے نداری پس ترا أن تَزْرِى قبل أن تدرى، وكذالك من السعداء يُرجى ۔ وقد أرسلني نمیرسد که عیب گیری من کنی و هنوز از حقیقت من بیخبر باشی و از سعیدان امید با است که همچنین کنند و مرا آن خدائے العنكبوت :٣