مواہب الرحمٰن — Page 228
۲۲۶ روحانی خزائن جلد ۱۹ مواهب الرحمن وإن سبهم إلا حسرة عليهم وحفرةً من النّار، فيقربون الحفرة ظلمًا وطغوى، ومن دنا و دشنام دادن شما ایشان را بموجب حسرتها خواهد شد و آن دشنام سوراخی هست از آتش برائے شان پس از روئے ظلم وزیادتی بدان سوراخ قریب تر منها فقد تردى۔ يقولون ما رأينا من آية وما رأينا من أمرٍ عجيب۔ يا سبحان الله! میشوند و هر که بدان نزدیک شد پس ہلاک گردید میگویند که ما بیچ نشانے ندیده ایم و نہ امرے عجیب مشاہدہ کردہ ایم سبحان اللہ این چہ ما هذه الأكاذيب؟ ما لهم لا يخافون أيام الحسيب؟ وقد رأوا منّى أكثر من مائة ألف آياتٍ دروغها هست که میگویند و چه شد ایشان را که از روز محاسبه نمی ترسند حالانکہ زیادہ از یک لک نشانہائے من دیده اند۔ وخوارق ومعجزات، فنَسِى كل منهم ما رأى ۔ فكيف إذا سُئِلوا يوم القيامة وكُشِفَ پس هر چه دیدند فراموش کردند پس روز قیامت حال شان چه خواهد بود و آن وقت چه خواهند کرد چون از ین انکار پرسیده شوند ما كتموا، وأتوا ربهم بنفس تتعرى؟ وإنّ لعن الصادقين المرسلين ليس بِهَيِّنِ، وظاہر گردد هر چه پوشیده میکردند و بحضور خداوند خواهند آمد بر ہنہ ونتوانند که عیبہائے خود بپوشند ولعنت کردن بر راستبازان و مرسلان فسوف يرون ثمرة ما يبذرون، ويرون من أُخِذَ ومن نجى ۔ وإن الله يأتي ينقُص امرے سہل نیست پس عنقریب شمرہ کاشتہ ء خود خواهند دید و زودتر خواهند دید که کدام کس گرفتار شد و کدام کس نجات یافت - وخدامی آید الأرض من أطرافها، فيرى الفاسقين ما أرى فى قرون أُولى ۔ وإن لحوم أوليائه مسموم بدین طور که اول از اطراف کاروبار خود شروع کرده است باز فاسقان را آن چیزی خواهد نمود که پیشینیان را نموده است و گوشتہائے مة، فمن أكلها بالاغتياب والبهتان عليهم فقد دعا إليه الردى وسيبدى السم اولیائے خداز ہر ناک میباشند پس ہر کہ بغیت والعنت کردن آن گوشتہا را بخور دادموت را سوئے خود بخواند و عنقریب آن زہر تا شیر ہائے خود ☆ آثاره، ولا يفلح الفاسق حيث أتى ۔ وإن الله غيور لنفوسهم كما هو غيور لنفسه، ظاہر خواہد کر دومردے بدکار ہائی خواہد یافت ہر جا کہ برود وخدائے برائے اولیاء خود چنان غیر تے دارد کہ برائے نفس خود میدارد فلا يترك من عادى، فانتظروا المدى وإنّ أشقى الناس من عاداهم وإن پس نمیگذارد آن کس را که دشمنی کرده است پس غایت کار منتظر باشید و بد بخت تر از مردمان آن کسے است که با اولیاء خداعداوتی دارد أسعدهم من والى ۔ وإني والله من عنده، وهو لي قائم، فما رأيك أيها العزيز۔ وسعید تر از ایشان آن کس است که بایشان محبت می ورزدو من بخدا از نزد او ستم و او برائے من استادہ است پس چہ رائے تست اے عزیز حمد سہو کتابت معلوم ہوتا ہے خدا برائے “ ہونا چاہیے۔(ناشر)