لُجَّة النّور — Page 375
روحانی خزائن جلد ۱۶ ۳۷۵ لجة النور عند اكتظاظ الجامع بحفله، وما أرى هناك رَعْدَ که مسجد بجماعت خود تنگ و پُر شده بود و نه آنجا آواز ابر بے باراں جهامه وجـفـلـــه، ومــــا بـــرز خطيبا في أهبة الأئمة، وما برائے خطبه خواندن بطور اماماں طیار شده ظاهر نشد خود بنمود و سلم على عصبة الحاضرين عند تأهب الخطبة، إلا و وقت طیاری خطبه سلام نگفت مگر و بر بر جماعت حاضرین كان قلبه مملوء ا بـــأنـواع الهوى، وكان يستكف أكف الندى دل او بگوناگوں خواہش ہا پر بود و بود چکیدن مے خواست کفہائے مجلس را بالندى وما قال : الحمد لله المعـطـي فـي بــدو خطبته، إلا به بخشش و گاهی در ابتدائے خطبہ ایں نگفت کہ حمد خدائے را که عطا کننده است مگر ترغيبا في العطاء وتشويقا لعصبته ۔ وما قال : الله الذي اینکه در دل میداشت که مردم مرا چیزے دهند و گاہے در خطبہ ایس نگفت کہ خدا يقضى الحاجات ويحسم أنواع اللاواء ، إلا ليحث الحاضرين ہماں خدا است که حاجت براری ها می کند و سختی ها را می برد و این همه از بهر این باشد که تا مردم را على الإعطاء والإرواء ۔ وما قال إن الله يحب أهل السماح از بهر داد و دہش ترغیب دهد و می گوید که خدا اهل جود و بخشش و کرم را والجود والكرم، ويُهلك البخيلين كما أهلك عادًا وإرم۔ دوست می دارد و بخیلان را هلاک میکند چنانچه عاد را و ارم را که قوم هود علیه السلام إلا ليرغب المصلين في الطول والإحسان، ليملأوا ۳۵ بود ہلاک کرد و این همه از بهرایی باشد که نما زیاں را رغبت عطا و احسان کند تا کیسه او را كيسه بالفضة والعقيان ۔ وإن كان هذا الرجل من الصوفية به زر و سیم پر کنند و اگر این شخص ازاں گروہ صوفیه باشد